Osobowość telewizyjna, bibliotekarka-komunistka usunięta z pracy za swoje przekonania, niepokorna intelektualistka, matka, żona (dwukrotnie), skwapliwa archiwistka. Kim była Marion Stokes? Uzależnioną od telewizji chorobliwą zbieraczką czy badaczką próbującą zrozumieć naturę mediów? Bohaterka dokumentu Matta Wolfa nagrywała programy informacyjne z amerykańskich stacji telewizyjnych – od rewolucji irańskiej w 1979 roku aż do końca swojego życia. Po jej śmierci w 2012 roku odnaleziono przepastne archiwum, dokumentujące prawie 30 lat historii świata, ale i przemiany medium. Zobaczyć w nim można nagrania z czasów zimnej wojny, przemoc rasową amerykańskiej policji czy Sinéad O’Connor drącą zdjęcie papieża w proteście przeciw ukrywaniu pedofilii w Kościele. Równie ciekawe co zbiory Stokes było jej życie, na które "Zapis..." rzuca światło. Życie odzwierciedlające burzliwą historię Stanów Zjednoczonych od czasów segregacji rasowej po wybór Obamy na prezydenta.
Wartość branży zajmującej się coachingiem szacowana jest w Ameryce na 11 miliardów dolarów. Nic dziwnego, skoro tylu ludzi poszukuje rozwiązania problemów życiowych, zwykłego szczęścia albo mentora. Dla wielu kusząca jest perspektywa posiadania kogoś, kto poprowadzi za rękę w pełnym sprzeczności i przeładowanym informacjami świecie. James Arthur Ray był jednym z najbardziej popularnych mówców motywacyjnych w USA. Jego kariera była oszałamiająca: tłumy na wykładach, wierni słuchacze jeżdżący za swoim guru po całym świecie i wydający każdy grosz, by się z nim spotkać. Jego spotkania przypominały połączenie koncertu rockowego z mistycznym rytuałem, a warsztaty przełamywania ograniczeń uwodziły rzesze wyznawców. Aż do feralnego wypadku, gdy w trakcie ceremonii oczyszczenia troje uczestników zmarło na skutek hipotermii. W konsekwencji nasz bohater spadł z firmamentu niczym meteor i trafił do więzienia z wyrokiem za zabójstwo. W filmie Carchman poznajemy Raya po wyjściu na wolność. Przy użyciu starych i nowych tricków szykuje wielki comeback, demaskując jednocześnie cynizm branży sprzedawców szczęścia.
Anna nie została drugą Winoną Ryder, ale gra w popularnym serialu. Ma ładny dom, agentkę, asystentkę i pięcioletni kontrakt z wytwórnią. Osiągnęła więcej niż setki podobnych do niej aktorek, które na początku lat 90. marzyły o zrobieniu kariery. A jednak Anna czuje się jak bohaterka kiepskiego filmu o kobiecie, która przechodzi kryzys wieku średniego. Uzależniona od leków, skonfliktowana z producentami serialu, ucieka z planu i zamyka się w sobie. Z marazmu ma ją wyrwać wyjazd do Nowego Jorku, gdzie 25 lat temu wraz z dwójką przyjaciół tworzyła eksperymentalny zespół teatralny. Czar wspomnień nie działa, Anna nadal chce uciekać przed swoim życiem. Film Elisabeth Subrin jest nie tylko kapitalnym portretem przeżywającej kryzys zawodowy kobiety, lecz także nowojorskiego światka artystycznego. W swoim debiucie reżyserka i artystka wizualna umiejętnie i precyzyjnie przedstawia emocje swojej bohaterki, zadając jednocześnie pytanie, czy sukces i sława są warte rezygnacji z siebie.