Na ekranie widzimy przygotowującą się do koncertu grupę muzyków, którzy pomimo poważnych różnic w ocenie roli swojej i znaczenia swojego instrumentu w zespole, muszą pokonać własną skłonność do wybujałego indywidualizmu. Podporządkowanie się dyrygentowi (Balduin Baas) jest warunkiem koniecznym, żeby w miejsce nieuporządkowanej kakofonii popłynęła piękna, harmonijna fraza.
Film opowiada kilka historii na temat dziecięcej prostytucji. Mówi o młodych imigrantkach, które przenosiły się do dużych miast, co wynikało z konieczności pracy, gdzie zostały zwabione pochlebnymi obietnicami. Opowiada również o dziewczętach klasy średniej, których rodzice prowadzili podwójne życie, bądź nie byli w stanie nawiązać relacji z własnymi dziećmi. Niestety dla wszystkich tych nieletnich dziewcząt nie ma już ucieczki.