Francja, rok 1983. Nieznany duński architekt wygrywa konkurs na  symbol nowo powstającej dzielnicy w Paryżu.

Cathy marzy o otwarciu własnej restauracji. Jednak z powodu trudności finansowych zostaje zmuszona przyjąć pracę w stołówce schroniska dla młodych imigrantów.

Dwa lata temu Bruno Dumont zrealizował eksperymentalny musical historyczny "Jeannette. Dzieciństwo Joanny d’Arc". Teraz znany z prowokatorskiego usposobienia i ateistycznego światopoglądu reżyser nakręcił kolejną autorską odsłonę żywota świętej Kościoła katolickiego oraz patronki Francji. W "Jeanne", która zadebiutowała na tegorocznym festiwalu w Cannes, pokazuje bohaterkę w boju - w męskim otoczeniu przekonanych o swojej racji notabli, na polu bitwy i w trakcie niesprawiedliwego procesu o herezję. Historia Dziewicy Orleańskiej jest powszechnie znana, rodakom reżysera w szczególności, Dumont pozwala więc sobie na wiele - ogranicza akcję, piętrzy dialogi, informacje podaje w umowny sposób. Kontynuuje drogę obraną przy okazji "Martwych wód" - nie liczą się logika czy pozory realizmu, ważne są postaci i interakcje między nimi. W "Jeannette..." w ironiczny sposób dotykał kwestii odradzania się religijnych fanatyzmów. W "Jeanne", zgodnie z duchem czasów, skupia się na ukazaniu statusu kobiety, która zarówno w XV, jak i XXI wieku musi mierzyć się z protekcjonalnym traktowaniem przez mężczyzn i udowadniać swoją wartość. Nawet jeśli - jak w przypadku Joanny d’Arc – ma wsparcie boskich instancji.