"Hip-hop był sprawą czarnych, a skateboarding – białych" – mówi jeden z bohaterów dokumentu "Spokój na ulicach...". Gdzie indziej te dwa odrębne światy mogły się ze sobą połączyć, jeśli nie w Nowym Jorku? Jeremy Elkin przypomina, jak do tego doszło na przełomie lat 80. i 90. – w gorącym okresie, w którym na hiphopowej scenie Wschodniego Wybrzeża debiutowali Jay-Z, Nas i Busta Rhymes, gdy przez kilka lat działał legendarny klub Mars, Larry Clark i Harmony Korine kręcili "Dzieciaki", a skejterzy zaczęli zakładać własne firmy, takie jak Zoo York czy Supreme. "Spokój na ulicach...", zrealizowany z udziałem m.in. gwiazd rapu i legend deskorolki, to jednocześnie wyprawa do czasów niewinności, gdy uliczna kultura była prawdziwie dzika, niezależna i odświeżająca. Ówcześni buntownicy dawno stali się częścią mainstreamu i świata, w którym obraca się milionami dolarów. Supreme – marka, która zaczynała od sklepu na Dolnym Manhattanie (tam Larry Clark znalazł młodych bohaterów "Dzieciaków") – w ubiegłym roku osiągnęła wartość 2,1 miliarda dolarów, a skateboarding stał się oficjalnie sportem olimpijskim.
Obsesyjne, halucynacyjne wzory z kropek są znakiem rozpoznawczym Yayoi Kusamy, najbardziej ekscentrycznej, a obecnie najdroższej japońskiej artystki. W filmie Heather Lenz przenosimy się do Ameryki lat 60., gdy młoda Japonka dopiero zaczyna walkę o sławę. Walczy też z rasizmem i seksizmem w zdominowanym przez mężczyzn świecie sztuki, w którym jako kobieta i Azjatka uznawana jest za kuriozum. Kusama do Nowego Jorku wyjechała w 1957 roku i to w tym mieście stworzyła swoje najsłynniejsze prace. W latach 70. była antywojenną aktywistką. Organizowała marsze i performatywne protesty. Zaproponowała prezydentowi Nixonowi seks w zamian za wycofanie wojska z Wietnamu. Na tzw. festiwalach ciał setki ludzi w euforii zrzucały ubrania, a Kusama malowała na ich skórze kropki. W 1972 roku wróciła do Japonii, gdzie dobrowolnie zamieszkała w szpitalu psychiatrycznym. Mieszka tam do dziś.