"Waldheimowi nie!” – takie okrzyki protestu przeciwko wyborowi Kurta Waldheima na prezydenta Austrii można było usłyszeć w centrum Wiednia w 1986 roku. Sekretarz Generalny ONZ z mroczną nazistowska przeszłością trafił na pierwsze strony gazet na całym świecie między innymi dlatego, że temu zaprzeczył. Wszystko zaczęło się podczas austriackiej kampanii prezydenckiej w 1986 roku, kiedy ujawniono wcześniej ukrywaną przynależność Waldheima do nazistowskiej organizacji SA i fakt jego służby wojskowej w latach 1943-1944. Podejrzewano, że mógł brać udział w zbrodniach wojennych Wehrmachtu na Bałkanach. Nigdy jednak nie został uznany winnym żadnych przestępstw wojennych. Film przedstawia kulisy kampanii prezydenckiej Waldheima, która zakończyła się jego wyborem na prezydenta w 1986 roku. Dzięki wykorzystaniu bogatych materiałów archiwalnych rekonstruuje gorącą dyskusję, jaka towarzyszyła tym wyborom. Śledzimy fragmenty z konferencji prasowych Światowego Kongresu Żydów, analityczne komentarze specjalistów, a także wydarzenia związane z ruchem antywalheimowskim i wybuchem nastrojów patriotycznych i antysemickich w Austrii. Oszczerstwa, propaganda, medialne kłamstwa, przeinaczanie historycznych faktów – tak powstawał polityczny grunt do prezydentury Waldheima. I choć ujawnienie jego przeszłości przyczyniło się do częściowej izolacji Austrii na arenie międzynarodowej w okresie jego prezydentury i było powodem uznania jego osoby za persona non grata w wielu krajach świata to prezydentura Walheima trwała do 1992 roku, dając świadectwo przewrotności historii.

Dokument prezentuje wiedeńskie Muzeum Historii Sztuki posiadające jedną z największych na świecie kolekcji malarstwa.

"American Passages" ujawnia niektóre praktyki kulturowe w społeczeństwie, które ostatecznie doprowadziły do wyboru Donalda Trumpa. Jednocześnie film jest imponującym kolażem z podróży po Stanach Zjednoczonych z czasów administracji Obamy. Film ma być hołdem dla słynnego fotoreportażu Roberta Franka z 1958 roku "Amerykanie". Jednak widz nie potrzebuje wcześniejszej znajomości tego dzieła, aby uchwycić intencje Beckermann. Mają one na celu przedstawienie obrazu Ameryki, udokumentowanie debat na temat rasy, klasy i płci oraz zmapowanie subiektywnych geografii, tak jak zrobiłby to perypatetyczny antropolog.

Od lata 1999 roku do wiosny następnego roku reżyserka wyruszyła w krótką podróż ulicą, na której mieszka, by nagrać swoich sąsiadów, przechodniów i gości kawiarni, ludzi dyskutujących, gestykulujących, intrygujących, a przede wszystkim tajemniczych, aby z nimi porozmawiać i wysłuchać ich odpowiedzi.