Film to opowieść o mieszkańcach wsi Stare Juchy na Mazurach, z której od początku lat 80. XX wieku wyemigrowało do Islandii ponad 400 mieszkańców, co stanowiło ponad połowę całej społeczności. Zbiorowa emigracja części populacji, przyczyniła się do powstania niezwykłej więzi między tą odległą od Polski wyspą a prowincjonalną częścią Mazur. Ci, którzy wyjechali rozpoczęli nowe życie. Ci, którzy zostali - w większości reprezentanci starszego pokolenia - wciąż mają nadzieję na powrót bliskich. Duża odległość pomiędzy członkami rozbitych rodzin nie pozwala im na bezpośredni kontakt. Alternatywą dla tej sytuacji pozostają tylko "spotkania" w świecie wirtualnym. Film, poprzez nowatorską metodę wykorzystującą projekcje nagrań rozmów prowadzonych za pośrednictwem Skype’a, próbuje uchwycić, w jaki sposób wolność, otwarcie na świat, mobilność i nowoczesna technika wpływają na przewartościowanie widzenia siebie i swoich bliskich, a także redefiniują pojęcie obecności drugiego człowieka.

Dwóch przyjaciół rzuca się w wir imprez, szukając swojego miejsca na świecie.

Piotr Stasik dokumentuje amerykańską metropolię obserwując pasażerów nowojorskiego metra.

Dokumentaliści Marcel i Paweł Łozińscy rejestrują na filmie swoją wspólną podróż po Europie.

Jedna z ostatnich rosyjskich przygranicznych baz widziana przez oczy 19-letniego nowicjusza. Akcja filmu rozgrywa się na środku olbrzymiej mroźnej pustyni ponad tysiąc kilometrów od najbliższego drzewa. Grupa starych żołnierzy w towarzystwie młodego asystenta pozostawieni są sami sobie, imponującej naturze i przestarzałej politycznej idei, która trzyma ich na baczność podczas chronienia rosyjskiej granicy przed wyimaginowanym wrogiem. Młody Aleksiey musi zdobyć szacunek podstarzałych przełożonych uczestnicząc w absurdalnych rytuałach. Pomimo ilustrowania rzeczywistości Koniec Rosji nie krytykuje, lecz przedstawia ludzki obraz odizolowanych mężczyzn poszukujących azylu od chaosu życia cywilnego. Istnieją wewnątrz narzuconego własną ręką porządku, który utrzymują militarną dyscypliną - dyscyplina przerywana wódką i łzawymi pieśniami.

Dokument Pawła Łozińskiego to krótka, metaforyczna opowieść podejmująca problem pamięci, tożsamości, odnajdywania śladów po wcale nie tak dalekiej przeszłości. Tutaj, na trzydziestu hektarach w centrum miasta, odbywają się prace inwentaryzacyjne, których celem jest próba odtworzenia zaginionego miasta. Kamera koncentruje się na szczegółach, obrazując palce wędrujące po zatartym napisie czy mozolny proces odcyfrowywania odgrzebanych z ziemi liter, bo przecież każda z nich ma jakieś znaczenie.

Dokument przedstawia drogę kapłańską Jerzego Popiełuszki.

Gorzko-słodka opowieść o czwórce mieszkańców starej kamienicy na Powiślu, byłym dozorcy, panu Wiesiu, towarzyszącej mu suczce, Żabci, przedwojennym fryzjerze panu Zdzisławie oraz konkubinie pana Wiesia, pani Ani.

Dokument ukazuje osiągnięcia radzieckiej kosmonautyki. W oparciu o wywiady z pionierami tej dziedziny ujawnia brutalność eksperymentów medycznych.

Kazimierz Karabasz odwiedza koła amatorów fotografii w małych miasteczkach (większość zdjęć powstała we Włodawie) i słucha ich opowieści o mieście, jego mieszkańcach i fotografowaniu ich codzienności. Młodzi ludzie, działający przy domach kultury, pokazują dokumentaliście, jaką rolę pełni w ich życiu fotografia, a także jak wpływa na postrzeganie przez nich otoczenia: miejsc i ludzi. Fotografia staje się w ten sposób szkołą patrzenia, widzenia i rozwijania wrażliwości. Jak się przy tym okazuje, nie zawsze forma i warsztat są najważniejsze.