W przestronnym mieszkaniu niewielkiej kamienicy, w małym miasteczku, żyją dwie kobiety - matka i córka. Tworzą dwa różne, nieprzystawalne do siebie światy. Zofia przebywa także w innym czasie, całkowicie odseparowana od normalnego życia (w ogóle nie opuszcza mieszkania) - krąży między pięknymi przedmiotami i bibelotami. Gdy córka udaje się do pracy, wkłada elegancką suknię, perły, pije herbatę z kunsztownej porcelanowej filiżanki i czyta w oryginale Verlaine'a. Chroni swój świat, o którym wszyscy już zapomnieli. Córka Julia, którą pozostawił mąż (prawdopodobnie z powodu matki), jest farmaceutką, pracuje w aptece; jej czas odmierzany jest porą zbierania ziół. Utrzymuje kontakt tylko z kilkuletnim Darkiem, ucząc go rozpoznawania roślin. Chłopiec, wspinając się po jemiołę, spada z drzewa i łamie nogi, a ojciec Darka - w furii - bije dziewczynę. Julia przeżywa szok. Po odzyskaniu przytomności zapewnia matkę, że nigdy jej nie opuści (chociaż w chwilach buntu obiecywała to sobie i mężowi).

Zaufani ludzie polskiego króla zwalczają siatkę krzyżackich szpiegów.

Po odtrąceniu przez męża Maryna sprzedaje duszę diabłu.

Grupa studentów politechniki przygotowuje nowatorski projekt teatralny.

Poszukujący pracy góral trafia do małej wioski, gdzie zatrudnia się w gospodarstwie rybnym.