Lucy to jedna z osób w zdecydowany sposób postulująca zniesienie kary śmierci. Wraz z siostrą Marthą podróżuje po Ameryce, protestując przeciwko zbliżającym się egzekucjom. Obok przekonań ma też w tym osobistą motywację, bowiem jej ojciec, który oskarżony został o zamordowanie matki dziewczyny, czeka na wykonanie ostatecznego wyroku. Podczas jednej z takich demonstracji jej uwagę zwraca Mercy. Dziewczyna jest córką policjanta, którego partner został zabity. Właśnie tego dnia sprawcy podany ma zostać śmiertelny zastrzyk, co dla dziewczyny będzie oznaczało, że sprawiedliwości stało się zadość. Mimo że po dwóch stronach barykady, bohaterki dość niespodziewanie wykazują sobą zainteresowanie, które szybko przeradza się w coś więcej. Relacja Lucy i Mercy ewoluuje - od początkowej wrogości przez ciekawość po wzajemną fascynację. Gdzieś w głowach obu kołacze się jednak pytanie, czy będą w stanie przezwyciężyć różnice, jakie są pomiędzy nimi.
Szeryf federalny Daniels stara się dowiedzieć, jakim sposobem z zamkniętej celi w pilnie strzeżonym szpitalu dla chorych psychicznie przestępców zniknęła pacjentka.
Mieszkająca na Alasce psycholog próbuje rozwiązać sprawę zaginięć mieszkańców. Wkrótce odkrywa, że kilkoro jej pacjentów cierpi na przypadłość, która wiąże się z tajemniczymi zniknięciami.
Porzucony niegdyś przez narzeczoną Leonard leczy się z powodu depresji. Po nieudanej próbie samobójczej poznaje dwie piękne kobiety i staje przed trudnym wyborem.
Ekranizacja powieści Jamesa Jonesa. Rok 1942. Oddział amerykańskiej armii ląduje na okupowanej przez Japończyków wyspie Guadalcanal. Ich zadanie okazuje się misją samobójczą.
Vincent jest człowiekiem gorszej kategorii, gdyż jego rodzice poczęli go w tradycyjny sposób, zamiast udać się do genetyka, który udoskonaliłby DNA dziecka. Mimo to postanawia nie rezygnować z marzeń.
Rok 2074, cybernetyka na stałe weszła do życia mieszkańców Ziemi. Przedstawiciele jednej z korporacji chcą zniszczyć konkurentów, podsyłając im zaszczepioną śmiertelnym wirusem cyborga-kobietę, Cash.
Tytuł filmu nawiązuje do narodowego miejsca pamięci, cmentarza zasłużonych (Arlington National Cemetery). Obok symbolicznego Grobu Nieznanego Żołnierza i grobów wybitnych polityków, znajdują się tam dziesiątki tysięcy mogił weteranów wojennych. Dowódca kompanii pogrzebowej raz po raz wręcza rodzinom poległych gwiaździsty sztandar i przekazuje w imieniu prezydenta wyrazy współczucia. Machina wojskowa funkcjonuje bezbłędnie, tak jakby stanowiło to cel sam w sobie. Sceny na cmentarzu stanowią klamrę spinającą akcję. Klamrę dosłowną i metaforyczną - tu dochodzi do głosu mistrzostwo reżysera. Niestety zasadnicza część akcji, rozgrywająca się w retrospekcji, nie wychodzi poza szablon. Główny bohater, zawodowy sierżant, weteran z Korei i Wietnamu (James Caan) wie, że podstawową umiejętnością żołnierza na wojnie jest przetrwanie. Pod jego opiekę dostaje się młody ochotnik (D.B. Sweeney), syn wojennego przyjaciela, nieuleczalny entuzjasta, pragnący pomnożyć sławę ojca bez względu na cenę. Ich sylwetki kreśli Coppola świadomie grubą kreską - to raczej synonimy określonych postaw niż strony dramatu. źródło: Rzeczpospolita