Luigi Pirandello na początku lat 20. XX wieku trafia na rodzinną Sycylię, gdzie jego uwagę przykuwa ekscentryczny duet grabarzy, amatorsko prowadzących lokalny teatr. Dzięki obserwacji ich działań dramaturg przełamuje blokadę twórczą i tworzy swoje najważniejsze życiowe dzieło.
Ta niepokojąca, groteskowa opowieść o poszukiwaniu, samotności i lęku została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszy scenariusz na tegorocznym Berlinale.
Tragiczna śmierć syna sprawiła, że szczęśliwy związek Eleny i Ernesto w jednej chwili stracił rację bytu. Po tym traumatycznym wydarzeniu każde z nich próbowało ułożyć sobie życie na nowo, z dala od drugiej osoby. Oboje rzucili się też w wir pracy. Kobieta skupiła się na prowadzonej przez siebie galerii sztuki, mężczyzna zarabiał jako fotograf mody, prowadząc często warsztaty dla trudnej młodzieży. Podczas jednego z nich, w więzieniu, poznał zbuntowanego Iana. Wyjście na wolność oznaczało dla chłopaka powrót do dawnych problemów, a fotografia stanowiła dla niego jedyną odskocznię. Między mężczyznami zaczęła budować się więź, która w pewnym momencie przeniosła się też na Elenę. Bo to właśnie z byłą żoną kontaktu szukał poważnie chory Ernesto, chcąc zorganizować ostatnią wystawę swoich prac.