Historia o powrocie zrabowanych skarbów. 26 obiektów opuszcza Paryż, by po ponad stu latach znaleźć się w Królestwie Dahomeju – dzisiejszym Beninie. W szerszym ujęciu: to opowieść o kolonizacji oraz o tym, co buduje naszą tożsamość, także narodową.

Izraelski filmowiec rzuca się w sam środek dwóch skazanych na porażkę bitew: jednej ze śmiercią wolności, drugiej ze śmiercią matki.

Haitańskie voodoo i czarna magia w paryskiej szkole z internatem. Bonello splata dwa wątki: historię Clairviusa Narcisse’a, uznanego na Haiti w 1962 roku za pierwszy potwierdzony medycznie przypadek zombifikacji, i perypetie jego wnuczki uczącej się w ekskluzywnej szkole dla dziewcząt. W efektownym horrorze w stylu giallo Francuz przemyca postkolonialny przekaz. W przeciwieństwie do tradycji pokazywania nieumarłych jako alegorii politycznych Bonello świadomie sięga do genealogii zjawiska i skupia się na etnograficznych źródłach. Bada kulturę voodoo od jej początków po postkolonialną manifestację we współczesnej Francji. Haitańska część filmu pokazuje rytualny i polityczny kontekst voodoo nieobecny w kinie, z wyjątkiem "Divine Horsemen" Mai Deren (1985), "Souvenance" (1991) Thomasa Harlana i "Royal Bonbon" (2001) Charles’a Najmana, któremu "Zombi Child" jest zresztą dedykowane. Bonello pokazuje, że ta synkretyczna, zabarwiona chrześcijaństwem mieszanka różnych afrykańskich kultów animistycznych była odpowiedzią na handel niewolnikami. W drugiej, paryskiej historii jest odwrotnie: voodoo odbija się echem w zachodniej wyobraźni, popkulturowych kodach i figurach, które znamy z niezliczonych filmów klasy B. Zombifikacji ulega Zachód.

Podczas przemówienia z okazji otrzymania nagrody za całokształt Nicolas Chauvin – żołnierz, weteran Pierwszej Armii Republiki Francuskiej w czasie wojen napoleońskich oraz ojciec szowinizmu, po którym nosi nazwisko – rozpoczyna wielki monolog i wspomina historię swojego życia. W punkcie zwrotnym upiorne spotkanie wstrząsa jego (nie)egzystencją.