Najbardziej kontrowersyjny film tegorocznego Berlinale i ironiczny komentarz Fatiha Akina do rosnącej popularności opowieści o seryjnych mordercach. Fritz Honka (przerażająco wiarygodny Jonas Dassler) stanowi chodzące zaprzeczenie gładkolicego Zaca Efrona z "Podłego, okrutnego, złego". Obrzydliwy zarówno pod względem moralnym, jak i fizycznym mężczyzna należy do stałych bywalców obskurnego hamburskiego baru Der goldene Handschuh. Właśnie tam Honka poznaje swoje ofiary – prostytutki, które zwabia do mieszkania, a następnie morduje ze szczególnym okrucieństwem. Portretując działania swojego bohatera, Akin nie odwraca wzroku i nie daje widzowi taryfy ulgowej. Ekranowa przemoc zostaje ukazana w sposób skrajnie realistyczny, a czynione przez Honkę zło nie ma w sobie żadnego dwuznacznego powabu. Reżyser nie pozwala też traktować swojej opowieści jako zamkniętej historii z dalekiej przeszłości. Choć akcja filmu toczy się w latach 70., wygłaszane przez bohatera mizoginiczne i ksenofobiczne tyrady wydają się niepokojąco aktualne również dziś.

Dwóch nastolatków kradnie samochód, aby przeżyć przygodę życia.

Kilka osób, które kochają Nowy Jork, szukają tu miłości albo już ją znalazły. Są wśród nich: młoda Żydówka szykująca się do ślubu, nastolatek idący na bal maturalny i zapomniana śpiewaczka wspominająca czasy swej świetności.

Dokument przedstawia podróż niemieckiego muzyka Aleksandra Hacke'a do Stambułu, ukazując przy tym różne aspekty i problemy życia kulturalnego w Turcji.