Siedmioletnia Sol spędza dzień w domu dziadka, pomagając w przygotowaniach do przyjęcia niespodzianki dla swojego ojca. Z biegiem czasu jej otoczenie powoli ogarnia chaos, niszcząc fundamenty rodziny.
Gdy jego rywal zostaje zamordowany, telewizyjny pastor wysuwa się na prowadzenie w wyścigu o fotel prezydenta i wykorzystuje życiową szansę. Policja wszczyna śledztwo.
Podczas II wojny światowej Abraham zostaje uratowany przez przyjaciela. Po siedemdziesięciu latach mężczyzna postanawia udać się do Polski, by odszukać swojego wybawcę.
Akcja toczy się w pewnym miejscu pośród bagien północno-zachodniej Argentyny. "La Mandragora" to jedyne ranczo w okolicy. Właśnie tu Mecha spędza tropikalne lato. Mecha ma około pięćdziesiątki, czworo dzieci i męża, który farbuje sobie włosy. Nie stanowi to dla niej problemu, zwłaszcza po paru drinkach. W pobliżu mieszka Tali, jej kuzynka. Ona też ma czwórkę dzieci i męża, kochającego dom i polowania. Dwa nieszczęśliwe wypadki sprawią, że obie rodziny spotkają się na ranczu...
Bohater filmu Sapira - Tomás to typowy zbuntowany nastolatek, mieszkający z rodziną w podmiejskiej dzielnicy, który do tej pory biernie obserwował toczące się wokół życie. Nieplanowana ciąża jego dziewczyny - Any zmusza Tomása do działania. Przerażony i zdegustowany jakąkolwiek formą życiowego przymusu, szuka pracy, w końcu zostaje dilerem narkotyków. Fabularny zarys jest tu jedynie pretekstem dla złożonej wizualno-znaczeniowej gry, którą reżyser toczy z widzami, odświeżającej tradycję rosyjskiej szkoły montażowej, czy Godardowskich filmów z lat 60. Wykorzystuje do tego celu fragmenty, przetworzonej filmowymi środkami rzeczywistości. Kolekcjonuje gesty, obrazy i znaki graficzne, rozpięte między skrajnościami, charakterystyczne dla rytmicznej i skodyfikowanej epoki telewizji. Eksperymentuje z niekompatybilnym w stosunku do obrazu dźwiękiem. Kreuje świat klaustrofobiczny, autystyczny, z pewnością absurdalny.