Życie Araty wywraca się do góry nogami, w chwili kiedy jego ojciec wyjawia mu, że nie jest spokrewniony ze swoim rodzeństwem.

Krai i jego przyjaciele z dzieciństwa obiecują sobie, że zostaną najlepszymi łowcami skarbów na świecie. Marzenie to gaśnie w chwili, gdy Krai zdaje sobie sprawę z tego, że nie ma predyspozycji do tego zawodu. Mimo to oczekiwania wobec niego wciąż rosną, a wraz z nimi narasta jego lęk o własne życie. Podczas gdy jego przyjaciele są coraz bliżej realizacji wspólnego celu, on sam, przytłoczony i zrezygnowany, marzy tylko o przejściu na emeryturę.