Australia, przełom 2019 i 2020 roku. Kraj płonie – trwają katastrofalne pożary buszu, które przejdą do historii jako Czarne Lato. W gęstniejącym dymie Maria i jej dwunastoletni syn Dai uciekają przed kimś, kto przeraża ich bardziej niż ściana ognia: mężem i ojcem. Schronienie znajdują w opuszczonym domu na farmie, gdzie Maria próbuje stworzyć dla syna namiastkę nowego życia. Ale służby ratunkowe szukają zaginionej rodziny, ogień podchodzi coraz bliżej, a przez zadymiony busz przedziera się przemocowy mąż i ojciec. "Przemocowiec" to pełnometrażowy debiut chorwacko-australijskiego reżysera Ala Kalyka – i debiut, który prezentuje rzadką dziś cnotę: cierpliwość. Zamiast gatunkowej sztancy dostajemy powolny, klaustrofobiczny thriller psychologiczny skrzyżowany z kinem survivalowym i dramatem o przemocy domowej, w którym napięcie buduje się warstwami jak osad dymu na szybach. Czarne Lato nie jest tu bowiem jedynie tłem – pożar działa jak drugi antagonista, a właściwie lustrzane odbicie pierwszego: żywioł, który najpierw wysyła zwiastuny, a potem pochłania wszystko. Zanim zobaczymy ogień, czujemy go w powietrzu – i to dosłownie, bo surowe, ziarniste zdjęcia Charliego Cole’a sprawiają, że dym niemal szczypie w oczy. Kalyk świadomie mruga przy tym okiem do australijskiego kina lat siedemdziesiątych – tej tradycji, w której krajobraz Antypodów był zawsze pełnoprawnym bohaterem dramatu, pięknym i wrogim zarazem. Do Gdańska film trafia prosto z Fantastic Film Festival Australia, gdzie walczył o Fantastic Film Prize, z przystankami na Beyond Fest i Panic Fest po drodze.

Znika miejscowa dziewczynka, a pewna kobieta wraca myślami do dzieciństwa, gdy przynależała do sekty Klan.

Historia osławionego, wyjętego spod prawa Neda Kelly'ego i jego gangu.

Schyłek II wojny światowej. Podczas krwawej bitwy o Okinawę amerykański sanitariusz odmawia noszenia broni i zabijania z powodów moralnych.