Candy Darling to jedna z supergwiazd Andy'ego Warhola. Ta transseksualna diva, blond piękność, której marzeniem było stać się uwielbianą boginią Hollywood, urodziła się jako James Slattery. W połowie lat sześćdziesiątych pojawiła się w słynnej Fabryce i stała się częścią nowojorskiej bohemy. Zagrała w filmach Warhola i Morrisseya ("Flesh", "Women in Revolt"), występowała w awangardowych teatrach. To dla niej Lou Reed napisał kilka najważniejszych piosenek Velvet Undeground. Jej niezwykły życiorys, nieprzeciętna uroda, wdzięk, ale i przedwczesna śmierć w 1974 roku (miała wtedy dwadzieścia dziewięć lat, zmarła z powodu choroby nowotworowej) uczyniły z niej legendę. Dokument Rasina, wyprodukowany przez Jeremiaha Newtona (najbliższego przyjaciela Candy) to portret intymny - za misternie konstruowaną fasadą kryje się nieszczęśliwa, samotna i spragniona miłości istota, dla której ciało okazało się więzieniem, z jakiego nie sposób było uciec. W filmie pojawia się mnóstwo zdjęć i materiałów archiwalnych, wywiadów z ludźmi bliskimi Candy oraz jej własne wypowiedzi, fragmenty pamiętników (czytanych przez Chloë Sevigny). To także portret środowiska Fabryki w epoce jej świetności, dokument wyjątkowych czasów nowojorskiej awangardy popkulturowej.

Laurel, nie otrzymując awansu z powodu uprzedzeń szefów, odchodzi i zakłada własną firmę. Potencjalni klienci są do niej sceptycznie nastawieni, dlatego kobieta wymyśla fikcyjnego wspólnika.

Tuż po ślubie, posiadająca dar jasnowidzenia Marina, przeprowadza się do Nowego Jorku.

Dla Cecilii kino jest miejscem ucieczki od szarej rzeczywistości. Gdy po raz kolejny ogląda ulubiony film, główny bohater wyskakuje z ekranu.

Zamieszanie wokół znanego reżysera związane z przeglądem twórczości mężczyzny skłania go do przemyśleń nad własnym życiem.