Aktorka Young-hee, uwikłana w związek z dużo starszym od siebie, żonatym reżyserem, spędza jakiś czas z przyjaciółką w Hamburgu. Spacerując po mieście, stara się spojrzeć na ostatnie wydarzenia z dystansu, znaleźć sens tej miłości. Po powrocie do kraju spotyka się z dawnymi przyjaciółmi w nadmorskim Gangneung. Przez długie godziny biesiadują nad soju i jak we wszystkich filmach Honga, dopiero po alkoholu są zdolni do głębszej refleksji, szczerej rozmowy i gestów, które ukryją potem pod maską obojętności. Young-hee postanawia zostać w mieście. Podczas melancholijnego spaceru po plaży w wyobraźni przestawia pionki na szachownicy swojego życia, szukając najwłaściwszej drogi.
Mężczyzna dowiaduje się, że jego partnerka umawia się z innymi mężczyznami. Po spotkaniu na mieście podobnej do niej kobiety nie jest już pewny, czy to ta sama osoba, którą dawniej kochał.
Japończyk przyjeżdża do Seulu, gdy jego koreańska ukochana przestaje odpisywać na listy. Nie zastaje jednak kobiety w domu, więc wynajmuje pensjonatowy pokój i spędza dni, włócząc się oraz poznając ludzi.
Sunhi przybywa na uniwersytet, aby zdobyć list polecający od swojego dawnego profesora. Odbywając wizytę, spotyka byłego chłopaka oraz wdaje się w zakrapiane alkoholem damsko-męskie relacje.
Nazywany dandysem koreańskiej kinematografii, Hong Sang-soo wykracza poza stereotypy, którymi zwykło się ją określać. W jego filmach nie znajdziemy scen przemocy, zmysłowego erotyzmu, czy spektakularnej formy, czerpiącej z kulturowego bogactwa kraju. Precyzyjna struktura dramaturgiczna ukryta jest tu pod warstwą lekkości, spontaniczności, przypadkowości. Akcja jego filmów rozgrywa się w ograniczonych mikrokosmosach, pokazuje codzienność kilku wchodzących ze sobą w relacje postaci. Hong cierpliwie i z humorem pozwala bohaterom - często daremnie - zmagać się z własnymi słabościami, plotkować, manipulować, przesiadywać w barach przy drinku, wędrować bez celu kilkoma ulicami. W "Oki" zwraca obiektyw ku ulubionemu środowisku szkoły filmowej. W czterech odsłonach, prezentujących odmienne punkty widzenia, opowiada o twórczym kryzysie i o kinie, które aspiruje do miana sztuki; o romansach studentki, która musi wybrać między dwoma kochankami: młodym kolegą ze studiów i starszym, doświadczonym reżyserem. Prowokacyjny, chwilami patetyczny autotematyzm nieustannie przeplata się ze zwykłym życiem filmowców, odsłaniając tkwiącą w ich wyborach śmieszność, bądź dramatyczność.