Dzień z życia kilku aktorów i scenarzystów spędzony przy dźwiękach muzyki Schuberta, Wagnera i Offenbacha w niewielkiej kawiarni w bocznej uliczce. Tym razem obejrzymy Min-hie Kim w roli Areum, jakby wyjętej z poprzednich filmów Honga, zdystansowanej i w gruncie rzeczy zbuntowanej dziewczyny, która przy kawiarnianym stoliku spisuje podsłuchane rozmowy klientów. Dziwnym trafem wszystkie dotyczą samobójstwa. Ale czy faktycznie Areum podsłuchuje, czy raczej jest autorką, pisarką szukającą natchnienia, a poszczególne sceny to wizualizacja jej myśli? Choć stara się zachować neutralność, raz po raz jest przez swoich bohaterów wciągana do rozmowy, w końcu napije się z nimi soju. Hong nie opuszcza charakterystycznego dla siebie, nakreślonego - wydawałoby się - kilkoma zaledwie kreskami uniwersum, przekonując, że prawdziwie filozoficzne pytania padają zawsze w rozmowie z Drugim, nie w samotności.
Starszy poeta przyjeżdża w środku zimy do odludnego hotelu nad rzeką Han. Ma przeczucie, że za niedługo umrze, więc prosi o spotkanie swoich dwóch dorosłych synów, z którymi dawno temu stracił kontakt. W tym samym czasie młoda kobieta wynajmuje pokój w hotelu, by uciec od zawodu miłosnego i uleczyć serce. Poszukując wsparcia, prosi przyjaciółkę o przyjazd. Poeta i synowie wciąż się mijają, nie mogąc się spotkać w jednym miejscu, chociaż wszyscy trzej chcą uzyskać od siebie wyjaśnienia i podsumowania wzajemnych relacji. Gdy poeta zauważa przez okno dwie przyjaciółki przechadzające się po śniegu, wydaje się, że znalazł odpowiedź na nurtujące go uczucia.
Aktorka Young-hee, uwikłana w związek z dużo starszym od siebie, żonatym reżyserem, spędza jakiś czas z przyjaciółką w Hamburgu. Spacerując po mieście, stara się spojrzeć na ostatnie wydarzenia z dystansu, znaleźć sens tej miłości. Po powrocie do kraju spotyka się z dawnymi przyjaciółmi w nadmorskim Gangneung. Przez długie godziny biesiadują nad soju i jak we wszystkich filmach Honga, dopiero po alkoholu są zdolni do głębszej refleksji, szczerej rozmowy i gestów, które ukryją potem pod maską obojętności. Young-hee postanawia zostać w mieście. Podczas melancholijnego spaceru po plaży w wyobraźni przestawia pionki na szachownicy swojego życia, szukając najwłaściwszej drogi.
Narracyjna szarada, w której jeden z ulubionych aktorów Honga Sang-soo (Hae-Hyo Kwon) wciela się w dwa różne warianty osobowości krytyka literackiego, mającego kłopoty z dochowaniem wierności żonie. Świadkiem emocjonalnej szarpaniny przechodzącego kryzys mężczyzny jest zatrudniona właśnie nowa pracownica (Min-hee Kim). W wydawnictwie ma zająć miejsce jego kochanki, przez co zostaje wciągnięta w sam środek serii nieporozumień, uników i namiętności. Obecność początkującej pisarki i jej refleksyjne usposobienie staje się katalizatorem zdarzeń.
Dawniej ceniony reżyser, a obecnie wykładowca, Seong-joon, przybywa do Seulu, aby spotkać się z niewidzianym od lat przyjacielem, krytykiem filmowym Yeong-ho. Wbrew oczekiwaniom kameralny ton przyjazdu co chwila zostaje zakłócany przez kolejno napotkane osoby.
Córka sklepikarza z Seulu zostaje porwana przez tajemniczego potwora ukrywającego się w pobliskiej rzece. Ojciec dziewczynki postanawia wraz z rodziną zapolować na monstrum.
Liu Xiaochun jest niezwykle utalentowanym trzynastoletnim skrzypkiem, dla którego muzyka jest sposobem wyrażania swoich uczuć i emocji. Mieszka wraz z kochającym ojcem Liu Cheng w niewielkiej wiosce w Chinach. Jego świat przewraca się do góry nogami, gdy ojciec postanawia przeprowadzić się wraz z nim do Pekinu, aby chłopiec zyskał możliwość dostania się do prestiżowej szkoły muzycznej. Wkrótce Xiaochun zaczyna poznawać na czym polega prawdziwa muzyka, doświadczać pierwszych przyjaźni i miłości. Musi także podjąć decyzję, co dla niego będzie w życiu najlepsze. Oparty na prawdziwych wydarzeniach film otrzymał nagrody Srebrnej Muszli za reżyserię (Kaige Chen) i kreację aktorską (Peiqi Liu) na MFF w San Sebastian.