Irene Dunne była jedną z najważniejszych i najbardziej wszechstronnych gwiazd Złotej Ery Hollywood, znaną jako „Pierwsza Dama Hollywood” ze względu na swoją elegancję i nienaganne życie prywatne. W ciągu trwającej trzy dekady kariery otrzymała pięć nominacji do Oscara dla najlepszej aktorki, z powodzeniem łącząc role w wielkich dramatach, musicalach oraz popularnych w latach 30. komediach screwball. Poza ekranem wyróżniała się wyjątkowo stabilnym życiem rodzinnym oraz szeroką działalnością filantropijną i dyplomatyczną. Irene Marie Dunn urodziła się 20 grudnia 1898 roku w Louisville w stanie Kentucky. Miłość do sztuki zaszczepiła w niej matka, pianistka koncertowa. Po przedwczesnej śmierci ojca w 1909 roku rodzina przeniosła się do Madison w stanie Indiana. Dunne kształciła swój głos w Chicago Musical College z marzeniem o karierze operowej. Choć przesłuchanie w Metropolitan Opera zakończyło się niepowodzeniem, młoda artystka szybko odnalazła swoje miejsce na nowojorskim Broadwayu, gdzie do swojego nazwiska dodała literę „e”. Przełomem okazała się rola Magnolii Hawks w objezdnej wersji kultowego musicalu Show Boat Florencza Ziegfelda, dzięki której została dostrzeżona przez łowców talentów z wytwórni RKO. Zadebiutowała w kinie stosunkowo późno, bo w wieku 32 lat. Szybko jednak zyskała status topowej gwiazdy. Świetnie odnajdywała się w melodramatach (Cimarron, Back Street), musicalach (Roberta, filmowa wersja Show Boat) oraz kultowych komediach u boku Cary’ego Granta (Naga prawda, Moja najmilsza). Cary Grant wielokrotnie powtarzał, że była jego ulubioną partnerką filmową. Akademia doceniła jej kreacje w filmach Cimarron (1931), Theodora Goes Wild (1936), Naga prawda (1937), Ukochany (1939) oraz I Remember Mama (1948). Po wygaśnięciu kontraktu z RKO w 1935 roku, Dunne zdecydowała się na rzadki wówczas krok – zrezygnowała ze stałej umowy z jednym studiem na rzecz pracy jako wolny strzelec (freelancer). Dało jej to pełną kontrolę nad doborem scenariuszy i liczbą kręconych filmów. W przeciwieństwie do wielu współczesnych jej gwiazd, życie prywatne Irene było całkowicie wolne od skandali i burzliwych romansów. W 1927 (lub 1928 roku według części źródeł) poślubiła lekarza dentystę, dr. Francisa Dennisa Griffina. Para przeżyła wspólnie 37 lat, aż do jego śmierci w 1965 roku.
Małżeństwo nie miało biologicznych dzieci. W 1936 roku adoptowali córkę, Mary Frances (nazywaną „Missy”). Aktorka była osobą głęboko wierzącą, zaangażowaną w życie Kościoła katolickiego. Za swoją postawę i działalność charytatywną została odznaczona papieskim Krzyżem Laterańskim oraz prestiżowym Medalem Laetare przyznawanym przez Uniwersytet Notre Dame.
Dunne wycofała się z aktorstwa na początku lat 50., poświęcając czas na pracę społeczną i politykę. Jako zdeklarowana republikanka wspierała kampanie prezydenckie. W 1957 roku prezydent Dwight Eisenhower mianował ją alternatywną delegatką USA do Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Przez lata prężnie działała w zarządach organizacji charytatywnych, m.in. Amerykańskiego Czerwonego Krzyża oraz szpitala Saint John’s w Santa Monica. W 1985 roku jej wkład w amerykańską kulturę został uhonorowany prestiżową nagrodą Kennedy Center Honors. Irene Dunne zmarła z powodu niewydolności serca 4 września 1990 roku w swoim domu w Los Angeles w wieku 91 lat.