Pernik uchodzi w Bułgarii za matecznik radykalnej subkultury kibolskiej. Rodzinne miasto reżysera, w czasach komunizmu słynące z przemysłu wydobywczego, lata świetności ma dawno za sobą, stąd wysoki poziom frustracji i agresji, głównie wśród młodych mężczyzn. Film z bliska i bez uprzedzeń śledzi losy trojga bohaterów, pozostawiając widzowi ich ostateczną ocenę. Codzienność zestawia z archiwaliami, co daje efekt podróży w czasie, a jednocześnie poczucie uwięzienia w rzeczywistości zdegradowanej przez historię.

Ojciec i skonfliktowany z nim syn po śmierci żony i matki wybierają się na spotkanie z medium.

Nadieżda stawia czoło zbliżającej się eksmisji oraz pijanemu mężowi.