W wyniku rozprawy sądowej Vidkun Quisling zostaje skazany na karę śmierci za współpracę z nazistowskimi Niemcami podczas okupacji Norwegii. Przebywa w więzieniu Akershus, gdzie oczekuje na wykonanie wyroku.
Norweskie siostry Kari i May są bardzo religijne i wszędzie widzą znaki dawane im przez Boga. May decyduje się przeprowadzić blisko Kari – do Gullspång w Szwecji. Kiedy właścicielką wybranego mieszkania okazuje się kobieta bardzo podobna do ich starszej siostry Astrid, która popełniła samobójstwo ponad 30 lat wcześniej, historia znacznie przyspiesza. Co więcej, właścicielka ma taki sam pseudonim, jak ich siostra "Lita", znaleziona martwa nad brzegiem jeziora (jak Laura w serialu "Twin Peaks"). Siostry proszą reżyserkę o pomoc w wyjaśnieniu tej tajemnicy. Na tym nie kończą się niezwykłe odkrycia historii rodzinnej. Komiczne sytuacje i poruszające odkrycia następują po sobie, tworząc ciąg surrealistycznych zdarzeń.
Poul Andrias Ziska i reszta zespołu stojącego za posiadającą dwie gwiazdki Michelin restauracją KOKS z Wysp Owczych wyruszają w niezwykłą przygodę, przenosząc całą restaurację do odległej osady na Grenlandii.
Zimbabwe znajduje się w krytycznym momencie swojej historii. Robert Mugabe ustąpił z urzędu w 2017 roku i zbliżają się pierwsze wolne wybory prezydenckie. Nowy lider opozycji Nelson Chamisa zyskuje poparcie, opowiadając się za zerwaniem z korupcją i ponurą tradycją poprzednich rządów. Wybory będą decydować o przyszłości kraju i podejściu obywateli do wartości demokratycznych. Czy obejdzie się bez przemocy i oszustw wyborczych? Film pokazuje walkę o uniwersalne wartości, co do których obie strony konfliktu politycznego powinny się zgodzić, aby móc dobrze służyć społeczeństwu. Świetne zdjęcia i montaż powodują, że w napięciu obserwujemy historię wyborów w Zimbabwe bez potrzeby dodatkowego komentarza.
Złoty Świt to grecka skrajnie prawicowa partia i organizacja, kierowana przez Nikolaosa Michaloliakosa, która w 2012 roku dostała się do parlamentu, a dwa lata później w kolejnych wyborach stała się trzecią największą siłą polityczną w kraju. Powszechnie uznawana jest za nazistowską, jej liderzy bez jakiegokolwiek skrępowania unoszą rękę w geście faszystowskiego pozdrowienia, podżegają do nienawiści, a posłowie w publicznych programach uciekają się do rękoczynów wobec swych przeciwników politycznych. Pomimo aresztowań i próby delegalizacji, jej poparcie wciąż rośnie. Film to portret rodzin i sympatyków organizacji, przedstawiony dzięki osobistej relacji, jaką nawiązał reżyser z trzema kobietami związanymi z partią – żoną, matką i córką liderów. Håvard Bustnes, norweski filmowiec zajmujący się problemami społecznymi, "humanista" – jak sam siebie charakteryzuje i zdecydowany przeciwnik skrajnej prawicy – co możemy wywnioskować z narracji filmu, staje się dokumentalistą codziennego życia trzech kobiet. Jak jednak zdobyć zaufanie, nie ukrywając dezaprobaty; wejść w osobistą relację, nie zaprzeczając swoim przekonaniom; jak stać po stronie prześladowanych, oddając głos oprawcom i świadczyć o prawdzie, towarzysząc manipulatorom? Te osobiste sprzeczności, które musiał rozwiązać reżyser, przekładają się na główne pytanie filmu – czy można dać prawdziwy obraz tych, którzy manipulują, zaprzeczają, kłamią? Czy jest sens rozmawiać ze skrajną prawicą?