Czy pamiętacie, jak w "Skarbie" Adolf Dymsza robił efekty dźwiękowe na potrzeby radiowego słuchowiska? W początkach kina dźwiękowego nie wyglądało to wcale bardziej profesjonalnie. Każde wielkie studio miało swój zestaw powtarzalnych efektów: wystrzałów, rykoszetów, kroków, grzmotów, a producenci uważali, że od dźwięku ważniejsze są dialogi i muzyka. Dopiero w późniejszych latach obdarzeni słuchem doskonałym artyści pokroju Waltera Murcha ("Czas apokalipsy") i Bena Burtta ("Gwiezdne wojny") oraz reżyserzy tacy jak Stanley Kubrick, George Lucas czy Francis Ford Coppola zmienili sposób, w jaki nie tylko oglądamy filmy, lecz również ich słuchamy. "Wywołując fale..." to fascynująca podróż przez historię dźwięku i efektów dźwiękowych, od "Śpiewaka jazzbandu" po "Romę". Mistrzowie fachu zdradzają sekrety swojej pracy i dzięki ich opowieściom usłyszycie w kinie jeszcze więcej. I już nigdy nie spojrzycie na Chewbaccę tak jak do tej pory.
Obsesyjne, halucynacyjne wzory z kropek są znakiem rozpoznawczym Yayoi Kusamy, najbardziej ekscentrycznej, a obecnie najdroższej japońskiej artystki. W filmie Heather Lenz przenosimy się do Ameryki lat 60., gdy młoda Japonka dopiero zaczyna walkę o sławę. Walczy też z rasizmem i seksizmem w zdominowanym przez mężczyzn świecie sztuki, w którym jako kobieta i Azjatka uznawana jest za kuriozum. Kusama do Nowego Jorku wyjechała w 1957 roku i to w tym mieście stworzyła swoje najsłynniejsze prace. W latach 70. była antywojenną aktywistką. Organizowała marsze i performatywne protesty. Zaproponowała prezydentowi Nixonowi seks w zamian za wycofanie wojska z Wietnamu. Na tzw. festiwalach ciał setki ludzi w euforii zrzucały ubrania, a Kusama malowała na ich skórze kropki. W 1972 roku wróciła do Japonii, gdzie dobrowolnie zamieszkała w szpitalu psychiatrycznym. Mieszka tam do dziś.