W 1998 roku reżyserka Barbara Hammer przebywała na stażu artystycznym w szałasie bez bieżącej wody i elektryczności. W tym czasie kręciła tam filmy, nagrywała dźwięki i prowadziła dziennik. W 2018 roku Barbara rozpoczęła swój własny proces odchodzenia, powracając do swojego osobistego archiwum. Wszystkie zdjęcia, dźwięki i teksty z pobytu przekazała dokumentalistce Lynne Sachs i poprosiła ją o nakręcenie filmu z wykorzystaniem tych materiałów. Poprzez własną twórczość filmową Lynne zgłębia doświadczenie samotności Barbary. Umieszcza tekst na ekranie jako konfrontację z kinem somatycznym, które łączy nas wszystkich w wielu przestrzeniach i w czasie.

W samym sercu Nowego Jorku imigranci dzielą się swoimi historiami osobistych i politycznych wstrząsów. Gdy łóżko zamienia się w scenę, rozmowy i monologi ukazują zbiorową historię Chińczyków w Stanach Zjednoczonych.

Zagłębianie się w religijne i polityczne konflikty Bliskiego Wschodu nigdy nie będzie łatwe, ale Lynne Sachs poświęciła temu trzy lata. Próbuje stworzyć portret izraelskiej filmowczyni Revital Ohayony, matki i działaczki pokojowej, która zginęła w pobliżu Zachodniego Brzegu. Wymieniając listy i zdjęcia z Nirem Zatsem, miejscowym przyjacielem, Sachs zgłębia historię jednej kobiety poprzez swoje filmy, doniesienia prasowe i wywiady z rodziną. W ten sposób powstaje filmowy esej o strachu i kręceniu, tragedii i transformacji, tożsamości i znaczeniu własnej "ziemi" dla ludzi po obu stronach tej nieustającej tragedii.

W 1994 roku dwie amerykańskie siostry - dokumentalistka i pisarka - podróżują z Ho Chi Minh City do Hanoi. Wspólnie próbują stworzyć szczery portret kinowy kraju, którego doświadczają. Rozmowy z wietnamskimi nieznajomymi i przyjaciółmi odsłaniają przed nimi drugą stronę wspólnej historii. W dzienniku podróży Lynne i Dany Sachs rozkoszują się dźwiękami i obrazami wietnamskiej codzienności. Ich film, będący jednocześnie zderzeniem kultur i historycznym śledztwem, splata historie ludzi, których obie siostry spotkały, z ich własnymi wspomnieniami z dzieciństwa o wojnie, którą pamiętają z telewizji.

W średniowiecznej Europie przestępcę można było "przeciągnąć i poćwiartować", czyli rozerwać na cztery części ciężkimi linami ciągniętymi przez konie. Sachs przywłaszcza sobie tę brutalną koncepcję do własnych celów artystycznych. Ona i jej partner filmują się nawzajem, tworząc metaforyczne ciało i miejsce stosunku.