Odwiedzając w 1991 roku wolną już Polskę, Jan Paweł II starał się wzbudzić u rodaków poczucie, że sama wolność to nie wszystko, że prawdziwa wolność będzie rzeczywistą jeśli będzie oparta na prawdzie i wartościach chrześcijańskich. Wielu teologów i publicystów wskazuje, że oparte o Dekalog nauczanie Papieża podczas poszczególnych stacji pielgrzymkowych, wyznaczyło moralną i społeczną drogę narodu na kolejne lata. W trakcie pielgrzymkowych spotkań nie brakowało wyjątkowych chwil: wśród nich spotkań z żołnierzami, spotkań ekumenicznych z przedstawicielami wspólnot ewangelickich i prawosławnych, wzruszających spotkań z więźniami w Płocku. Podczas pielgrzymki do Ojczyzny Jan Paweł II obejrzał przedstawienie Halka w Teatrze Narodowym. Pielgrzymka w 1991 roku to także chwile sentymentalne jak podróż do rodzinnych Wadowic.

Dokument obrazuje losy kilkorga żydowskich dzieci, którym udało się przeżyć powstanie w getcie warszawskim.

Film dokumentalny Sławomira Koehlera o młodych uczestnikach Powstania Warszawskiego, którzy podjęli ryzyko walki w desancie kanałowym ze Starówki do Śródmieścia, poprzez Plac Bankowy, gdzie wielu z nich zginęło. Film przedstawia też wyjątkowo dramatyczne przeżycia powstańców przedostających się kanałami z Mokotowa do Śródmieścia, z ul. Szustra (dzisiaj Dąbrowskiego) do włazu na rogu Wilczej i al. Ujazdowskich, którzy uratowali się dzięki kanałom. Wspominają o tym: nieżyjący już Jerzy Stefan Stawiński, dowódca kompanii łączności pułku Baszta, scenarzysta filmu "Kanał" reżyserowanego przez Andrzeja Wajdę i Ewa Orzechowska-Jeglińska ps. Ewa 319 łączniczka akowskich Komend Obwodów Mokotowa i Śródmieścia. W filmie zobaczymy miejsca akcji na warszawskiej Starówce, w Śródmieściu i na Mokotowie też kanały przez które przechodzili powstańcy. Wydarzenia dziejące się w kanałach stanowią istotny fragment Powstania Warszawskiego. Stopień wykorzystania kanałów w walce, a przede wszystkim dramaty dziejących się tam zdarzeń nie mają sobie równych w historii II wojny światowej.

Roman Frister, ur. 17 stycznia 1928 w Bielsku. Polsko - izraelski pisarz, dziennikarz i działacz kulturalny żydowskiego pochodzenia, mąż Elżbiety Frister. Urodził się w w rodzinie żydowskiej, jako syn Wilhelma i Franciszki Fristerów. Po wybuchu II wojny światowej uciekł wraz z rodzicami do Krakowa, gdzie jego matka została zamordowana kolbą pistoletu przez Wilhelma Kundego. Następnie trafił do obozu w Starachowicach, gdzie na dur brzuszny zmarł jego ojciec. Przeżył pobyt w obozach Mauthausen, Auschwitz oraz marsz śmierci do Mauthausen, gdzie doczekał wyzwolenia. Po dwuletniej hospitalizacji w szpitalu dla chorych na gruźlicę w Czechosłowacji, w kwietniu 1947 wrócił do Polski i osiadł we Wrocławiu. Od 1948 pracował jako dziennikarz w Słowie Polskim. W 1952 został aresztowany za rzekomy sabotaż. Po zwolnieniu z aresztu śledczego UB skreślony z listy uprawnionych do wykonywania zawodu dziennikarskiego w wydawnictwach RSW Prasa. W maju 1957 wyemigrował do Izraela, zachowując obywatelstwo polskie. Przez 25 lat pracował w dzienniku Haaretz, z czego 14 lat jako redaktor naczelny magazynu weekendowego. Był szefem wydziału dziennikarstwa przy Fakultecie Nauk Politycznych Uniwersytetu Bar - Ilan. Od marca 1990 do października 1991 był dyrektorem brytyjskiego koncernu medialnego Maxwell Communication Corporation w Europie Wschodniej z siedzibą w Warszawie. Do 2006 był dyrektorem Wyższej Szkoły Dziennikarskiej w Tel Awiwie. Był wieloletnim korespondentem Radia Wolna Europa oraz polskiej sekcji BBC. Był stałym korespondentem tygodnika Polityka na Bliskim Wschodzie. Mieszkal w Tel Awiwie. Jego żoną jest teatrolog i działaczka społeczno - kulturalna Elżbieta Frister. Jest założycielem i prezesem Fundacji Kultury Izrael - Polska.

Film Krzysztofa Tadeja o nieznanych wydarzeniach z udziałem kard. Wojtyły między 6 sierpnia 1978 roku, czyli dniem śmierci Pawła VI, a 22 października, kiedy miała miejsce inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II. W tych szczególnych dniach w życiu kardynała, a później papieża, w niezwykły sposób skupiło się to, co jest istotne w życiu każdego z nas: radość (wybór na Tron Piotrowy, spotkania z rodakami w Rzymie), smutek (śmierć bliskich dla kard. Wojtyły papieży), wyznaczenie sobie życiowych celów (wizja pontyfikatu, rozmowa w nocy z 16 na 17 października z kard. Stefanem Wyszyńskim). W filmie wykorzystano materiały fotograficzne z archiwum Wandy i Andrzeja Półtawskich, pamiątek ks. bp Tadeusza Rakoczego oraz Archiwum Kurii Krakowskiej.

W roku 2010 w maju odbył się jubileuszowy 50 Festiwal Filmowy w Krakowie – najstarszy i najważniejszy festiwal filmu dokumentalnego w Polsce. Historia filmu dokumentalnego w naszym kraju jest nierozerwalnie związana z tą imprezą. Pięćdziesiąta rocznica to dobra okazja do podsumowań – stąd pomysł na realizację filmu dokumentalnego, w którym wystąpią najwięksi twórcy tego gatunku. Tacy filmowcy, jak Kazimierz Karabasz, Marcel Łoziński, Krzysztof Kieślowski, Paweł Łoziński, Grzegorz Królikiewicz, Maria Zmarz-Koczanowicz, czy Andrzej Fidyk zanim przebili się na arenę międzynarodową swoje pierwsze sukcesy święcili właśnie na krakowskim festiwalu.