Mężczyzna, który udaremnił morderstwo, ucieka przed niedoszłymi zabójcami razem z ich faktycznym celem. Kobieta, którą niedawno poznał, próbuje go odnaleźć.
Młoda Romka Ali usiłuje przetrwać samotnie z dwójką dzieci we współczesnym Hamburgu. Wiele lat wcześniej straciła kontakt z ojcem, trenerem bokserskim, który widział w córce przyszłą mistrzynię świata i podziwiając ją szczerze, krzywdził jednocześnie nierealnymi wymaganiami. Przypadkowo Ali otrzymuje szansę powrotu na ring.
Czeczen wyznania muzułmańskiego nielegalnie imigruje do Hamburga, gdzie zostaje wplątany w prowadzoną przez służby wywiadowcze wojnę z międzynarodowym terroryzmem.
Lata 70. XX wieku. Dwaj kierowcy Formuły 1, Brytyjczyk James Hunt i Austriak Niki Lauda, toczą skrajnie niebezpieczną rywalizację o tytuł mistrza świata.
Dokument o jednym z największych na świecie żyjących malarzy, niemieckim artyście Gerhardzie Richterze. Ponad pół wieku spędził on eksperymentując z wieloma technikami i pomysłami, aby w końcu osiągnąć perfekcję. Polega ona na mieszaniu odważnych kolorów i rozmazywaniu farb na płótnie w postaci abstrakcji. Następnie za pomocą szczotki, olbrzymiej gumowej wycieraczki, podobnej do tej od szyb, odbywa się zeskrobywanie farby - warstwa po warstwie. Obserwując ten tajemniczy i hipnotyzujący proces mamy jedyną możliwość bycia świadkami powstawania prawdziwych arcydzieł sztuki.
"Co ty właściwie robisz całymi popołudniami?" - pyta Agnes swojego ekschłopaka. Choć w zasadzie zna odpowiedź. Konstantin spędza wolny czas na pisaniu. To syn Irene, która jest aktorką i siostrą Aleksa, podupadającego na zdrowiu pisarza. Pisarzem jest też Max, nowy partner Irene. Trudno połapać się w gmatwaninie relacji i uczuć, jakie podglądamy w letnim domu na brzegu jeziora, niedaleko Berlina. W Popołudniu widzimy ludzi, którzy wspólnie spędzają czas, w miarę sumiennie odgrywając role synów, córek, matek, kochanków. Jednocześnie odnosimy wrażenie, że wszyscy bohaterowie próbują wymknąć się z tego losowego castingu. Wydają się nieobecni, a łączące ich więzi wątłe. Jedno letnie popołudnie zamienia się w kolejne, a upływ czasu zaznaczony jest obecnością przedmiotów, które dopiero co były w użyciu, a teraz leżą porzucone. Równocześnie trwają przygotowania do inscenizacji "Mewy" Czechowa, w której gra Irene. Jedynie w teatrze może odetchnąć z ulgą, być kimś innym.
Przebywający na misji w Ugandzie szkocki lekarz zostaje osobistym medykiem samozwańczego prezydenta, Idiego Amina. Wkrótce przekonuje się, że jego przełożony jest barbarzyńskim tyranem.
Na terenie tajnego kompleksu badawczego zostaje uwolniony wirus, zamieniający żywe istoty w zombie. Grupa ocalałych stara się wydostać z wrogiego miejsca.
Czy jesteś szczęśliwy? To zwodniczo proste pytanie kryje w sobie melancholię i egzystencjalne wątpliwości, którymi przesiąknięty jest bezkompromisowy debiut pełnometrażowy Angeli Schanelec. Christian, przystojny fotograf freelancer, jest rozdarty pomiędzy dwiema kobietami: Ariane i jej przyrodnią siostrą Isabel. Jedna wydaje się skromniejsza i emocjonalna, druga – bardziej intelektualna i poetycka. Jednak w sprawach miłości nic nie jest tak proste, jak się wydaje. Ten uczuciowy trójkąt Schanelec pokazuje niesentymentalnie i bez moralizatorstwa. Unika łatwych dychotomii (nowość kontra stabilność, wygoda kontra przygoda, wolność kontra kompromis), które często banalizują portrety związków. Co sprawia, że mężczyzna kocha dwie różne kobiety? Czy to przez ich podobieństwo czy odmienność? "Szczęście mojej siostry" konfrontuje zagubionych bohaterów z zagadkami emocji. A widzom nie daje łatwych odpowiedzi na pytania dotyczące natury miłości. Możemy jedynie obserwować rozwój wypadków, niuanse i złożoność trudnych związków.
Dwie pary, które nie mogą sobie zaufać. Młoda pisarka i odwiedzający ją mężczyzna próbują się do siebie zbliżyć, lecz ich związek sprowadza się do sporadycznych dialogów i dotknięć. Druga para mieszka po przeciwnej stronie ulicy, a może jest tylko wytworem wyobraźni pisarki? Jest tu też zaglądająca ludziom w okna kobieta oraz redaktor, wymagający od pisarki "większej gotowości do poświęceń”. Film dyplomowy Angeli Schanelec ujawnia już w pełni rozwinięty język filmowy. Relacje międzyludzkie – smutne, zabawne i niezręczne – pokazane są z dystansu i wymagają od widza skupienia, by rozplątać nitki zależności między bohaterami. A przedstawiony z topograficzną dokładnością Berlin jest terenem fikcyjnych możliwości i subiektywnych, jednoosobowych dramatów.