Mary Duncan była jedną z najbardziej fascynujących i dystyngowanych aktorek przełomu kina niemego i dźwiękowego. W przeciwieństwie do wielu swoich koleżanek z branży, nie dała się zniszczyć drapieżnemu systemowi Hollywood – w porę rozegrała swoją karierę na własnych warunkach i uciekła z branży do świata gigantycznych pieniędzy i luksusu. Zanim trafiła przed kamery w Los Angeles, wywołała gigantyczny skandal obyczajowy na nowojorskim Broadwayu. Zagrała główną rolę w niezwykle kontrowersyjnej jak na tamte czasy sztuce The Shanghai Gesture. Wcieliła się w postać Poppy – zdemoralizowanej, uzależnionej od opium kobiety. Po latach aktorka wspominała ten debiut ze sporym humorem: „Zagrałam pierwszą nimfomankę na Broadwayu, a byłam wtedy jeszcze kompletną dziewicą”. Krytycy byli zachwyceni jej odwagą, co otworzyło jej drzwi do Hollywood. W pierwszym filmowym slasherze w historii Mary Duncan wcieliła się w postać June Raskob. June była jedną z byłych studentek, które stały się celem krwawej wendetty Ursuli Georgi. Rola Duncan, choć drugoplanowa, idealnie wpisywała się w duszną, pełną paranoi atmosferę filmu. Jej ekranową siostrę, May Raskob, zagrała Harriet Hagman. Była na planie bezpośrednim świadkiem narastającego załamania psychicznego Peg Entwistle. Duncan obserwowała, jak brutalnie studio RKO traktowało mniej wpływowe aktorki, w tym samą Peg, której ostatecznie wycięto większość scen, co prawdopodobnie utwierdziło ją w przekonaniu, że czas pożegnać się z Hollywood. Podczas gdy kariery wielu aktorek tamtej ery kończyły się bankructwem lub tragedią, Mary Duncan dokonała jednego z najbardziej spektakularnych „transferów” do amerykańskiej socjety. W 1931 roku na meczu polo, na który zabrała ją słynna gwiazda Marion Davies, poznała Stephena „Laddiego” Sanforda. Sanford był międzynarodową gwiazdą polo, a przede wszystkim potężnym magnatem przemysłowym,dyrektorem giganta dywanowego Bigelow-Sanford Carpet Company. Pobrali się w 1933 roku, a Mary – po zagraniu u boku Katharine Hepburn w filmie Morning Glory (1933) – natychmiast i na zawsze rzuciła aktorstwo. Przeprowadziła się na Florydę, gdzie przez kolejne dekady panowała jako nieoficjalna „Grande Dame”, pierwsza dama, elitarnych salonów w Palm Beach. Wśród jej najbliższych przyjaciół i sąsiadów była m.in. Rose Kennedy, matka prezydenta Johna F. Kennedy'ego, a w swojej rezydencji gościła nawet brytyjskiego Księcia Windsoru. Z Mary Duncan wiąże się jedna z największych i najbardziej ekscytujących tajemnic w historii światowej kinematografii. Chodzi o film „4 Devils” (Czterech diabłów, 1928) w reżyserii legendarnego mistrza F. W. Murnaua, w którym Duncan zagrała jedną z głównych ról. Film ten oficjalnie uważa się za zaginiony – wszystkie znane taśmy spłonęły lub uległy zniszczeniu. Jednak Mary Duncan była ostatnią znaną osobą, która posiadała prywatną kopię tego arcydzieła. Do dziś historycy kina i kuratorzy, m.in. z Deutsche Kinemathek, podejrzewają, że ta bezcenna rolka filmu wciąż może ukrywać się gdzieś w szafach lub piwnicach posiadłości jej spadkobierców. Mary Duncan przeżyła większość swoich ekranowych partnerek – zmarła spokojnie we śnie w maju 1993 roku, mając niespełna 98 lat. Do samego końca słynęła z nienagannej sylwetki i żelaznej dyscypliny. Aby utrzymać figurę, przez całe życie stosowała się do rygorystycznych rad słynnej trenerki gwiazd, Sylwii z Hollywood. Nawet jako starsza pani, każdego ranka przed śniadaniem obowiązkowo pływała w basenie, a dwa razy w tygodniu meldowała się na polu golfowym.