"Yintah" (czyli "ziemia") to pełnometrażowy film o walce narodu Wet'suwet'en o suwerenność. Obejmujący ponad dekadę dokument pokazuje, jak angażują się Howilhkat Freda Huson i Sleydo' Molly Wickham, gdy ich naród ponownie przejmuje odpowiedzialność za ziemie swoich przodków, którymi dotąd zarządzało kilka największych światowych firm z branży paliwowej.

Położone na Oceanie Spokojnym, liczące 108 000 mieszańców Kiribati może zniknąć w ciągu najbliższych dziesięcioleci. To zakorzenione w tradycji, jedno z najodleglejszych miejsc na Ziemi, jest jednym z pierwszych, które musi stawić czoła istotnemu zagrożeniu naszych czasów – podniesieniu się poziomu morza. Prezydent Kiribati – Anote Tong za wszelką cenę próbuje znaleźć sposób na ochronę kraju i swojego narodu. Szuka już bezpiecznego portu poza granicami kraju i prowadzi międzynarodowe negocjacje w tej sprawie. Pojechał do Watykanu, aby prosić papieża Franciszka o pomoc. Wystąpił z apelem do ONZ, a u boku byłego prezydenta USA Baracka Obamy brał udział w Paryżu w sesjach na temat klimatu. Przeleciał nad biegunem północnym, aby zobaczyć topniejące lodowce i przebrnął przez niezliczone wywiady z mediami, próbując przekazać światu wiadomość, że ze względu na ocieplenie klimatu i zwiększeniu poziomu mórz jego kraj wkrótce zniknie. A jeśli tak się stanie, to inne, podobnie położone kraje, czeka taki sam los. W tle aktywnej polityki Tonga młoda matka sześciorga dzieci z Kiribati, o imieniu Sermara walczy o przeprowadzkę swojej rodziny do Nowej Zelandii. Okazuje się jednak, że stawką jest już nie tylko jej przetrwanie, lecz również los całego ludu Kiribati i jego liczącej 4 000 lat kultury. Film zachwyca wspaniałymi ujęciami przyrody – reżyser jest znakomitym fotografem z Montrealu, specjalizującym się w dokumentowaniu skutków zmian klimatycznych na świecie.

Żyjąc w samym środku zmechanizowanego świata często nie zauważamy ukrytych w nim stworzeń. "Duchy wielkiej machiny" to dokument poświęcony zwierzętom żyjącym pośród machiny współczesnego świata, jak i tym, które udało się od niej uratować. Poprzez opowieści i zdjęcia Jo-Anne McArthur dogłębnie poznajemy ich los. Czy nie-ludzie są tylko naszą własnością, z którą możemy robić, co chcemy, czy jednak zasługują na jakieś prawa?

Możecie ich znaleźć w głębokiej dżungli na Borneo, na wzgórzach Umbrii we Włoszech, a być może nawet i w waszym ogródku. To łowcy owoców – bohaterowie nowego filmu Y. Changa ("W górę Jangcy"). Przemierzają oni różne kraje, aby zbadać stopień naszego powiązania z owocami, które spożywamy. Nasi przewodnicy to zadeklarowani fanatycy owoców. Gwiazda Hollywood – Bill Pullman ma obsesję na punkcie owocowego ogrodu, który chce zbudować na okolicznych wzgórzach. Podróżnicy Noris Ledesma i Richard Campbell przeczesują dżunglę, aby znaleźć w niej rzadkie gatunki mango, zanim jeszcze one wyginą. Z kolei pionier nauki o owocach – Juan Aguilar uprawia banany odporne na chorobę grzybiczą, która zagraża uprawom na całym świecie. Natomiast detektyw owocowy – Isabela Dalla Ragione bada renesansowe obrazy, nie tylko po to, aby znaleźć na nich zapomniane owoce, lecz również odnaleźć pochodzenie fig. Wszyscy potrafią niezwykle pięknie mówić o owocach. Oglądając ten film niemal czujemy zapach kremowych bananów, durianów, czy słodkich mango. Owoce występują tu również "we własnej osobie", prezentowane w całej okazałości, z podkreśleniem ich piękna oraz soczystości. Ta filmowa podróż przez naturę i handel owocami, zmieni sposób patrzenia nie tylko na to, co jemy, ale jak postrzegamy nasz stosunek do przyrody. Reżyser przeciwstawia ten rajski ogród owocowy, pseudo-owocom, które widzimy na półkach supermarketów. To pozbawione smaku i zapachu produkty monokultury, która dąży do tego, aby na świecie sprzedawał się jeden gatunek banana lub jabłka, łatwy do transportu i składowania.

Reżyser zabiera nas w podróż po Jangcy, jednej z najdłuższych rzek świata, którą pragnęli ujarzmić wszyscy chińscy przywódcy, z Mao Zedongiem na czele. Wybudowana przed dwoma laty Wielka Tama Trzech Przełomów miała przynieść spełnienie tych odwiecznych marzeń i stać się największą dumą narodową, symbolem rosnącej potęgi kraju. Dziś okazuje się jednak, że jej powstanie było nie tylko bardzo kosztowne, lecz także tragiczne w skutkach. Doprowadziło między innymi do tego, że fale rzeki zaczęły zatapiać okoliczne wioski i miasta, przez co mieszkańcy zmuszeni są przenosić się w inne rejony kraju. Podobny los spotkał dwie rodziny głównych bohaterów, których poznajemy w filmie. Szesnastoletnia Yu Shui pochodzi z biednego, wiejskiego domu i idzie do pracy, ponieważ nie stać jej na zdobywanie edukacji. Dziewiętnastoletni Chen Bo Yu pochodzi z klasy średniej, z większego miasta i ma przed sobą szersze możliwości niż Yu Shui. Bohaterowie pracują na statku rejsowym dla zachodnich turystów, pragnących zobaczyć słynną Długą Rzekę. Miejsce pracy jest jedyną rzeczą, która łączy młodych. Dziewczyna tęskni za rodziną i nie umie odnaleźć się w nowej sytuacji, chłopak zaś czuje się bardzo pewnie i jest otwarty na wszystko, co go spotyka. Skontrastowane portrety głównych postaci są znakami sprzeczności, jakich pełne są współczesne Chiny. Z jednej strony obecna jest tu tęsknota za tradycją, z drugiej – pragnienie zmian. Znamiennym symbolem kontrastów jest też sama rzeka, nad którą stoją nie tylko niszczone przez wodę wioski, lecz także nowoczesne miasta, takie jak rozświetlony neonami Szanghaj. Atmosfera filmu i poetyckie zdjęcia przywodzą na myśl kino tajwańskiego reżysera Hou Hsiao- Hsiena oraz dokonania chińskich twórców z nurtu Szóstej Generacji (Zhang Ke Jia, Wang Xiaoshuai). Obraz jest też nawiązaniem do dzieła Wernera Herzoga, Aguirre, gniew Boży. Realizacja dokumentu, podobnie jak filmu niemieckiego twórcy, stawiała przed reżyserem wiele trudnych wyzwań. Praca nad W górę Jangcy trwała aż trzy lata, co z kolei umożliwiło Changowi przeprowadzenie wnikliwej obserwacji bohaterów i wierne śledzenie rozwoju wydarzeń.