Dziewczyna z sąsiedztwa, propagatorka zdrowego stylu życia, seksowny kociak, aktywistka. Życie nagrodzonej Oscarem Jane Fondy zawsze stało pod znakiem kontrowersji, tragedii i nieustannych zmian, które obserwował cały świat. Dokument HBO, który jest kameralnym zapisem życia Jane Fondy, został wyreżyserowany przez wielokrotnie nagradzaną dokumentalistkę Susan Lacy.  Jane Fonda była wrogiem narodu jako Hanoi Jane, obiektem pożądania jako Barbarella i symbolem ruchu feministycznego. Reżyserka filmu Susan Lacy podejmuje próbę pokazania prawdziwej Jane Fondy, która ma w sobie niezwykłe pokłady wrażliwości, magnetyzmu, naiwności i odwagi. Aktorka w 21-godzinnym wywiadzie-rzece otwarcie opowiada o swoim życiu i popełnionych błędach. Wraca pamięcią do bolesnych wspomnień związanych z samobójstwem matki, emocjonalnie chłodnym ojcem, trwającą 30 lat walką z zaburzeniami odżywiania i trzema małżeństwami ze znanymi, diametralnie różnymi mężczyznami. W filmie Jane Fonda w pięciu odsłonach zobaczymy także wywiady z członkami rodziny aktorki i jej przyjaciółmi, fragmenty nigdy nie publikowanych wcześniej prywatnych nagrań oraz uchwycone kamerą sceny z obecnego życia nadal bardzo aktywnej 80-letniej Jane Fondy.

Właściciele starego opuszczonego domu w bogatym stanie New Hampshire, chcąc po długiej zimie sprawdzić stan swojego rodzinnego domu, odnajdują w nim zwłoki kobiety w średnim wieku. Policja wyklucza morderstwo. Kobieta najprawdopodobniej zmarła z głodu. Przy zwłokach śledczy odnajdują notes z zapiskami zmarłej. Autorka dziennika to Linda Bishop: zbiegła ze szpitala psychiatrycznego cierpiąca na dwubiegunówkę pacjentka, która najwyraźniej zagłodziła się na śmierć. Co pchnęło ją do takiego czynu? Dlaczego nie szukała pomocy u widzianych z okna sąsiadów? Czemu skazała się na przerażającą śmierć? Film opiera się na narracji z offu: ekspresyjnie czytanych przez aktorkę Lori Singer fragmentach dziennika Lindy Bishop i ilustruje ją impresyjnymi, niezwykle malarskimi, zdjęciami z wnętrza i okolic domu, w którym znaleziono zwłoki. Całość spinają wywiady z rodziną, znajomymi i policjantami, dając poruszający obraz życia wrażliwej kobiety z zaburzeniami psychicznymi. Poznajemy jej córkę, przyjaciół, lekarzy, nawet ludzi, którzy poznali ją jako bezdomną próbującą kierować ruchem turystów na Ground Zero w Nowym Jorku. Film pokazuje, jak w USA traktowane są osoby chore psychicznie i bezdomne, jak system ubezwłasnowolnia pacjentów i jak to jest możliwe, że w najbardziej rozwiniętym na świecie społeczeństwie ktoś ucieka z zakładu psychiatrycznego i całymi tygodniami, w wyjątkowo srogą zimę, żywiąc się jedynie jabłkami, wegetuje w opuszczonym domu znajdującym się w gęsto zaludnionym terenie. Czy tej tragedii dało się zapobiec? – zdają się pytać autorzy filmu. Pojawiają się też prowokujące pytania filozoficzne o istotę wolności obywatelskiej osób chorych psychicznie – jeśli czyjś umysł jest zniewolony, w jaki sposób może taka osoba wyrażać i realizować wolną wolę? Oficjalne motto stanu New Hampshire brzmi "Live Free or Die" – "Wolność albo śmierć". Linda postanowiła być wolna, ale jej choroba psychiczna sprawiła, że ta decyzja okazała się tragiczna w skutkach.

Cuba Gooding Jr. wciela się w rolę wychowawcy w obozie resocjalizacyjnym dla młodych kobiet. Przez kilka tygodni będą one musiały odpokutować swoje występki względem społeczeństwa, poprzez m.in. pomaganie przy gaszeniu pożarów lasów i przygotowywanie szlaków wędrówkowych. Kobiety poznają wartość własnej pracy oraz uczą się współpracy z innymi ludźmi.

Brat Betty zostaje skazany za napad i morderstwo. Kobieta kosztem wielu wyrzeczeń podejmuje studia prawnicze, by móc doprowadzić do jego uniewinnienia.

Kilka osób, które kochają Nowy Jork, szukają tu miłości albo już ją znalazły. Są wśród nich: młoda Żydówka szykująca się do ślubu, nastolatek idący na bal maturalny i zapomniana śpiewaczka wspominająca czasy swej świetności.

Prawdziwa historia sparaliżowanego redaktora francuskiego czasopisma "Elle", który leżąc w szpitalu, próbuje za pomocą mrugnięć oka opisać swoje wspomnienia.