W ociekających blichtrem kasynach Makau hazardzista, uciekający przed przeszłością i długami, popada w fascynację tajemniczą kobietą, poznaną przy karcianym stole.
Warren Ellis - znany australijski skrzypek i multiinstrumentalista związany z Nickiem Cavem i the Bad Seeds oraz Grinderman - od ponad trzech dekad robi błyskotliwą karierę muzyczną. Pozostaje jedną z największych żyjących australijskich gwiazd, ale z dala od biznesu muzycznego i międzynarodowych sal koncertowych kryje się jego inna pasja. To położony w lasach Sumatry rezerwat dzikiej przyrody zwany Ellis Park. Warren jest jego współzałożycielem i fundatorem, a funkcję dyrektorki pełni Femke den Haas. Wraz z zespołem oddanych działaczy na rzecz ochrony przyrody wspólnie ratują tu zwierzęta będące ofiarami handlu i przemocy ze strony ludzi. Następnie wypuszczają je na wolność lub zapewniają godne odejście. Film dokumentuje majestatyczne piękno rezerwatu, któremu przyświeca zachowanie bogactwa i różnorodności indonezyjskiej przyrody. To miejsce staje się sanktuarium dla zranionych przez człowieka zwierząt. Femke den Haas prowadzi również organizację o nazwie Sumatra Wildlife Centre, położoną wzdłuż popularnego szlaku przemytu handlarzy nielegalną dziką fauną i florą. Skutecznie przeciwdziałają łamaniu praw zagrożonych wyginięciem zwierząt.
Intymny portret Warne'a, emerytowanego australijskiego krykiecisty i postaci większej niż życie, którego sława na boisku i poza nim wykroczyła poza granice krykieta.
Działacz na rzecz ochrony środowiska Joost Bakker został kiedyś nazwany przez "The New York Times" "chłopcem z plakatu propagującym życie bez odpadów". Ten inspirujący film dokumentalny pokazuje proces budowy jego samowystarczalnego domu – ekosystemu zapewniającego mieszkańcom wodę, energię, schronienie i pożywienie.
Valerie Taylor to żywa legenda. Odważyła się podejść bliżej do rekina niż ktokolwiek wcześniej, przeżyła jego atak i zaprzyjaźniła się z żarłaczem białym.
"Od pierwszego spojrzenia rozpoznajesz w Bradfordzie Washburnie odkrywcę" – mówi jeden z biografów amerykańskiego badacza, fotografa i alpinisty. To zrobione przez niego zdjęcia niedostępnych alaskańskich gór zainspirowały Renana Ozturka i Freddiego Wilkinsona do podjęcia próby wejścia na masyw Moose’s Tooth, uważany za jeden z najtrudniejszych do zdobycia szczytów Alaski. W "Uświęconej przestrzeni" dokumentację ich wyprawy, i wszystkich trudności jej towarzyszących, uzupełnia opowieść o niezwykłym życiu Washburna, a przeszłość splata się z teraźniejszością. Fantastycznie sfotografowany, trzymający w napięciu niczym kino przygodowe dokument jest jednocześnie medytacją na temat losu, przekraczania barier i pokonywania życiowych przeszkód (Ozturk został ciężko ranny podczas zdjęć), wreszcie nieistotności ludzkiego istnienia wobec potęgi dzikiej przyrody. Czy wyzwanie, z którym postanowili zmierzyć się twórcy filmu, nie okaże się przedsięwzięciem ponad ich siły?
Wykorzystując niepublikowane dotąd nagrania video, dokument przybliża postać zmarłego frontmana zespołu INXS, którego wspominają przyjaciele, znajomi i dawne dziewczyny.
14-letni Charlie mieszka w małym mieście w Australii Zachodniej. Pewnej nocy upalnego lata 1969 roku chłopaka niespodziewanie budzi miejscowy outsider Jasper Jones, stojący pod jego oknem. Jasper prowadzi go do lasu i pokazuje mu coś, co zmieni jego życie i zapoczątkuje niebezpieczną podróż w celu rozwikłania tajemnicy, która dotyka całej społeczności.
Gdy nad szpitalem psychiatrycznym Kingseat zapada noc, wynurzają się straszydła: dyszące krwią zombi, gnijące panny młode, uzbrojeni w piły mechaniczne klowni. Placówka od wielu lat jest nieczynna, ale miejscowi mówią, że jest nawiedzona. Od 1932 do 1999 roku przetrzymywano tu w spartańskich warunkach ponad 800 pacjentów. Paradoksalnie po zamknięciu szpitala urządzono w nim park strachów. "Straszydła" Floriana Habicht miały dokumentować kulisy działalności miasteczka rozrywki, ale rozwinęły się w coś bardziej skomplikowanego. Piętrową strukturę, w której koszmary co prawda zajmują centralne miejsce, ale niekoniecznie są zwykłą filmową frajdą. Komiksowe upiory budzą raczej uśmiech, sny pracowników co noc taplających się w sztucznej krwi są mniej jednoznacznie zabawne, natomiast relacje byłych pacjentów mrożą krew w żyłach.