Opowieść o prawdzie, rodzinie i walce z przeszłością. Dokument to próba rozmowy o tym, co najważniejsze w życiu - o prawdzie, która może przetrwać tylko dzięki determinacji tych, którzy ją pielęgnują. Ostatni dowódca legendarnego MS Batory w czasach tzw. wolnej Polski, w 1953 roku postanowił opuścić statek na znak protestu przeciwko komunizmowi. Była to decyzja odważna, ale i brzemienna w skutki - zarówno dla niego samego, jak i jego rodziny. W filmie ukazano tę historię z perspektywy jego syna, Janusza Ćwiklińskiego, który od dziesięcioleci walczy o odkrycie prawdy i przywrócenie należnej pamięci swojemu ojcu. Opowieść osadzona jest na tle stuletniej historii Gdyni - miasta, które symbolizuje ciągłe dążenie do przyszłości, podobnie jak kapitan Ćwikliński dążył do wolności i prawdy. Film porusza nie tylko osobistą historię rodziny Ćwiklińskich, ale również szerszy kontekst polityczny i społeczny powojennej Polski. Narracja przeplatana jest archiwalnymi zdjęciami Gdyni, fragmentami listów oraz wspomnieniami bliskich, co nadaje opowieści wyjątkowego charakteru. Równorzędnym bohaterem filmu staje się Janusz, którego determinacja, humor i wzruszające refleksje nadają tej historii głębi i autentyczności.

Film opisuje temat początków Solidarności na Pomorzu. Współzałożyciele SW Trójmiasto – Andrzej Kołodziej i Roman Zwiercan, opowiadają o kulisach działalności opozycyjnej. W filmie poruszono wątki walki czynnej z komunistami, m.in. ostrzegawczej detonacji w budynku PZPR w Gdyni oraz operacji służb specjalnych, wymierzonych w Solidarność Walczącą, o kryptonimie „Rafo”. „Rozpoznać i zlikwidować” to zalecenie wcielone w życie i w przededniu „okrągłego stołu”, deportowano wtedy z kraju przywódców Solidarności Walczącej, Kornela Morawieckiego i Andrzeja Kołodzieja.

Rok 1966 miał być obchodzony jako 1000 lecie chrztu Polski. Ówczesne komunistyczne władze robią wszystko żeby zmarginalizować te uroczystości. Piotr Kuciński analizuje wydarzenia z tamtego okresu, przytacza wiele przykładów bezpardonowej walki państwowego aparatu bezpieczeństwa z narodem. Jednym z elementów propagandy i próby destrukcji uroczystości, miała być muzyka młodego pokolenia, zwana bigbitem.

Film dokumentalny poświęcony odkryciu polskich naukowców w czasie stanu wojennego w 1981 roku. Życie w stanie wojennym wiązało się z setkami zakazów, ustanowiono oficjalną cenzurę korespondencji, wyłączono telefony i pod groźbą kary śmierci konfiskowano radiowy sprzęt nadawczy. Elektronicy Politechniki Wrocławskiej związani z Solidarnością przystąpili do poszukiwania możliwości komunikowania się pomiędzy miastami. Powstały urządzenia do podsłuchiwania częstotliwości wykorzystywanych przez MO i SB, podejmowano próby puszczania w eter audycji podziemnej rozgłośni radiowej. Jednym z ciekawych pomysłów było podłączenie się do siatki drutów elektrycznych Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji we Wrocławiu. Celem było wykorzystywanie całej sieci trakcyjnej wrocławskich tramwajów jako jednej wielkiej anteny. Kolejnym zadaniem było stworzenie połączeń radiowych, dzięki którym mogłyby komunikować się ze sobą podziemne struktury z różnych miast Polski. Wiosną 1982 roku koordynujący odbudowę tajnych zakładowych komórek NSZZ Solidarność Tadeusz Świerczewski oraz "trzech doktorów" (Kornel Morawiecki, Zdzisław Ojrzyński i Jan Pawłowski) postanowili podjąć próbę nawiązania łączności z podziemną Solidarnością z Trójmiasta oraz z przyjaciółmi z Zachodu za pomocą satelity telekomunikacyjnego.