Film dokumentalny "Berło z brązu – symbol zmiany cywilizacyjnej" to fabularyzowane wspomnienie o czasach sprzed około 4000 lat, kiedy na obszarze Europy nastąpiło przejście z epoki neolitu do epoki brązu. W tym właśnie okresie miał miejsce gwałtowny skok technologiczny i cywilizacyjny. Szczególnym przedmiotem było wówczas odlane z brązu berło sztyletowe, będące najprawdopodobniej pierwszym insygnium władzy dostępnym wyłącznie dla elit. Punktem wyjścia do filmu są kurhany z odnalezionymi w nich wyrobami z brązu i złota, tzw. groby książęce z miejscowości Łęki Małe w pobliżu Kościana w Wielkopolsce. Są to największe zbadane kurhany w Polsce. Zbudowane zostały przez członków społeczności, którą dzisiaj archeolodzy nazywają kulturą unietycką. Archeolodzy w bogato wyposażonych pochówkach odnaleźli tytułowe, bardzo efektowne i charakterystyczne dla kultury unietyckiej, wspomniane wyżej „berło sztyletowe”. Wykonane z brązu berło stanowi osnowę filmu, który opowiada o początkach i ewolucji epoki brązu na ziemiach dzisiejszej Polski, prezentując przy tym rzadko pokazywane, niezwykle imponujące znaleziska z tego okresu, wykonane z brązu i złota.
Film na podstawie noweli Stefana Grabińskiego "Maszynista Grot". Inspiracją do jego powstania filmu było 25-lecie zespołu Armia. Byli i obecni członkowie zespołu występują w roli samych siebie - w różnych momentach wcielając się w postaci z noweli Grabińskiego. Jest to też jedno z ostatnich nagrań filmowych legendarnego perkusisty - Piotra "Stopy" Żyżelewicza. Surrealistyczny humor wprowadzają członkowie kabaretu Mumio, występujący w rolach kolejarzy - naczelnika i jego zastępcy.
Paradyż, malownicze pocysterskie opactwo, w którym odbywa się wyjątkowy festiwal to miejsce, w którym czas nie liczy się pieniądzem. Najważniejsze są relacje między ludźmi. Coroczny festiwal muzyki dawnej Muzyka w Raju staje się pretekstem do opowieści o tym, co dzisiaj paradoksalnie wcale tak dawne nie jest. Arte dei Suonatori, która jest gospodarzem tego święta, od swych barokowych przodków i współczesnych mentorów przejęli to, dzięki czemu bliżej im do nieprzewidywalnego zespołu jazzowego niż do poważnej orkiestry symfonicznej. Orkiestra stara się nie ograniczać do wykonywania na dawnych instrumentach i według barokowych prawideł dzieł skomponowanych trzysta lat temu. Partytura to tylko pretekst do artystycznych eksperymentów, czyli bardziej do tworzenia niż odtwarzania muzyki.
Dorota ma syna autystycznego i córkę i chorą na ziarnicę złośliwą. Od siedemnastu lat jej życie nie należy do niej. Każdy dzień, od świtu do nocy podporządkowany jest chorym dzieciom. Film zbudowany jest na zasadzie przenikania dwóch światów Doroty. Tego codziennego, pełnego troski, prac domowych, refleksji nad swoim trudnym losem, od którego chciałaby uciec choć na chwilę, zrobić coś, co byłoby nieodpowiedzialne, brawurowe, coś tylko dla siebie. I świata marzeń. Największym marzeniem Doroty było nauczenie się jazdy na nartach.