Hiszpania, 1981 rok. Uzbrojeni mężczyźni napadają na bank i biorą setki zakładników. Odważna dziennikarka próbuje prześcignąć władze i odkryć prawdziwy motyw sprawców.

Kuba, osiemnaście lat temu. Młody i uczciwy Edmundo Dantés, pracownik Ministerstwa Budownictwa, zostaje niesłusznie oskarżony o przestępstwo, którego nie popełnił. Pada ofiarą intrygi uknutej przez troje Hiszpanów zamieszanych w budowę luksusowego kurortu: Cristóbala Herrerę, Fernanda Mondego i Helenę Vilaforte. Ambicja, zazdrość i żądza zemsty sprawiają, że Edmundo trafia do więzienia, a wkrótce potem dowiaduje się o śmierci swojej narzeczonej Mercedes w tragicznym wypadku. Złamany dawnym życiem Edmundo znika, a na jego miejsce pojawia się Alejandro Montecristo - wpływowy, charyzmatyczny biznesmen stojący na czele technologicznej korporacji Simbad. Po latach wraca do Hiszpanii, przekonany, że nadszedł czas rozliczeń z tymi, którzy odebrali mu wszystko. W Madrycie, wspierany przez zaufanych współpracowników, krok po kroku realizuje plan zniszczenia pozycji Cristóbala, finansowego upadku Fernanda i politycznej kariery Heleny. Starannie zaplanowany odwet zaczyna jednak wymykać się spod kontroli. Pojawienie się Alby, córki Fernanda, do złudzenia przypominającej zmarłą Mercedes, budzi w Montecristcie emocje, które uważał za dawno utracone. Z czasem bohater zaczyna dostrzegać, że jego działania ranią nie tylko winnych, lecz także niewinnych ludzi, a spirala zemsty może doprowadzić do jego własnego upadku.

Nauczycielkę zaczynającą pracę w szkole średniej prześladuje sprawa podejrzanej śmierci sprzed kilku tygodni. Kobieta zaczyna się obawiać o swoje życie.

„Gordos” to pizza, lody, czekolada, słodycze, kalorie, dużo kalorii. To także poczucie winy, pożądanie, strach, nadzieja, marzenia, seks, rodzina, miłość... Film jest optymistyczny, cudowny, cierpki, czuły, ostry, lekki i głęboki. To komedia. To dramat. To zbiór sprzeczności. To życie! „Gordos” to komediodramat. Pięć opowiadań o nadwadze członków grupy terapeutycznej. Ludzie nie spodziewają się schudnąć, ale raczej znaleźć przyczynę tycia. Szukają powodów niechęci do własnego ciała. Nie chodzi tu jednak o kilogramy, ani o ciało. Nadwaga jest tylko metaforą rzeczy, które łykamy dzień po dniu i które rozwijają się wewnątrz nas. Rzeczy, które są tak trudne do wyrażenia, do stawienia im czoła, a nawet do zaakceptowania.