Program dokumentalny, pokazujący, w jaki sposób kwestie rasy, klasy, niepełnosprawności i płci zmieniają ogląd przestępstw i stawiający ważne pytania o sprawiedliwość, winę, niewinność, miłość, obopólną zgodę i prawo do samostanowienia.
Wartość branży zajmującej się coachingiem szacowana jest w Ameryce na 11 miliardów dolarów. Nic dziwnego, skoro tylu ludzi poszukuje rozwiązania problemów życiowych, zwykłego szczęścia albo mentora. Dla wielu kusząca jest perspektywa posiadania kogoś, kto poprowadzi za rękę w pełnym sprzeczności i przeładowanym informacjami świecie. James Arthur Ray był jednym z najbardziej popularnych mówców motywacyjnych w USA. Jego kariera była oszałamiająca: tłumy na wykładach, wierni słuchacze jeżdżący za swoim guru po całym świecie i wydający każdy grosz, by się z nim spotkać. Jego spotkania przypominały połączenie koncertu rockowego z mistycznym rytuałem, a warsztaty przełamywania ograniczeń uwodziły rzesze wyznawców. Aż do feralnego wypadku, gdy w trakcie ceremonii oczyszczenia troje uczestników zmarło na skutek hipotermii. W konsekwencji nasz bohater spadł z firmamentu niczym meteor i trafił do więzienia z wyrokiem za zabójstwo. W filmie Carchman poznajemy Raya po wyjściu na wolność. Przy użyciu starych i nowych tricków szykuje wielki comeback, demaskując jednocześnie cynizm branży sprzedawców szczęścia.
Owładnięci manią potencjalnych zysków i związaną z tym manią wielkości, są w stanie zrobić wszystko, aby jak najszybciej uruchomić wydobycie i sprzedaż ropy. Z drugiej strony obserwujemy uzbrojony gang w Nigerii, który za wszelką cenę próbuje czerpać korzyści z przemysłu naftowego i nie waha się stosować w tym celu przemocy i gwałtu. W obu przypadkach motorem działania jest przemożna potrzeba dominacji i wielkości. "Zaropiałe grube ryby" to ciekawy przykład dokumentalno-dziennikarskiego podejścia do filmu. Praca nad nim trwała siedem lat. Przed rozpoczęciem zdjęć reżyserka siedem razy odwiedziła Nigerię, Ghanę i Stany Zjednoczone w celu zebrania odpowiednich materiałów. Zdjęcia kręcono przez cztery lata, od 2007 do 2011 roku. Ze względu na doskonałe przygotowanie materiału do filmu, reżyserce udało się wejść z kamerą w miejsca, do których drzwi dla zwykłego człowieka są zazwyczaj zamknięte. Dzięki temu oglądamy na ekranie historie, które spontanicznie dzieją się na naszych oczach, a nie rekonstrukcje zdarzeń opatrzone komentarzem. W ten właśnie sposób film pokazuje nam przerażające oblicze współczesnego przemysłu naftowego.