Rok 1945, niemiecka wyspa Amrum. 12-letni Nanning pomaga wyżywić swoją rodzinę, która uciekła ze zbombardowanego Hamburga.

Młody autor przyjmuje posadę korepetytora w posiadłości legendarnego pisarza.

Najbardziej kontrowersyjny film tegorocznego Berlinale i ironiczny komentarz Fatiha Akina do rosnącej popularności opowieści o seryjnych mordercach. Fritz Honka (przerażająco wiarygodny Jonas Dassler) stanowi chodzące zaprzeczenie gładkolicego Zaca Efrona z "Podłego, okrutnego, złego". Obrzydliwy zarówno pod względem moralnym, jak i fizycznym mężczyzna należy do stałych bywalców obskurnego hamburskiego baru Der goldene Handschuh. Właśnie tam Honka poznaje swoje ofiary – prostytutki, które zwabia do mieszkania, a następnie morduje ze szczególnym okrucieństwem. Portretując działania swojego bohatera, Akin nie odwraca wzroku i nie daje widzowi taryfy ulgowej. Ekranowa przemoc zostaje ukazana w sposób skrajnie realistyczny, a czynione przez Honkę zło nie ma w sobie żadnego dwuznacznego powabu. Reżyser nie pozwala też traktować swojej opowieści jako zamkniętej historii z dalekiej przeszłości. Choć akcja filmu toczy się w latach 70., wygłaszane przez bohatera mizoginiczne i ksenofobiczne tyrady wydają się niepokojąco aktualne również dziś.

Śmierć męża i synka w ataku bombowym zamienia życie Katji w koszmar. Zrozpaczona kobieta rozpoczyna walkę o sprawiedliwość.

Na duńskiej plaży zostaje odnaleziona butelka z niepokojącym listem. Sprawa trafia do departamentu Q, zajmującego się niewyjaśnionymi przestępstwami sprzed lat.

Zinos nie radzi sobie z kierowaniem podupadającą restauracją. Jego pracownicy przejmują stery i przywracają lokalowi dawną świetność.