W stanie Michigan w 1963 roku zaprzysięgli rywale z branży płatków śniadaniowych, Kellogg’s and Post, podejmują się próby stworzenia ciastka, które na zawsze odmieni oblicze śniadania.

KUSO ma formę broadcastingu prowizorycznej sieci telewizyjnej. Przedstawia świat oszpeconych, wynaturzonych ludzi, którzy ocaleli po trzęsieniu ziemi. Został uznany za najohydniejszy film wszech czasów. I nie ma tym cienia przesady. Przekracza bowiem wszelkie granice estetyczne i moralne, a obrzydliwości wręcz wylewają się na widza, który tę abstrakcyjną i absurdalną wizję albo doszczętnie znienawidzi, albo pokocha trudną miłością. Chociaż kolaż groteskowych i paskudnych scen jest wyjątkowo ciężki w odbiorze to jednocześnie nie można oderwać od niego wzroku. Bohaterowie z naroślami na twarzy, zupa z robaków, czy seks z zaropiałym wrzodem, który chwilę wcześniej wygłaszał monolog o rodzinie i miłości to tylko niektóre obrazy, które czyhają na widza.