Irlandia, rok 1981. Cicha, zaniedbana dziewczynka z dysfunkcyjnej rodziny trafia do swoich krewnych na wsi. W domu, który wydaje się nie skrywać żadnych tajemnic, odkrywa jedną.
Irlandzka prowincja, połowa lat 90. XX wieku. Czasy sprzed mediów społecznościowych, gdy dokopać komuś najłatwiej było prosto w twarz, ewentualnie puszczając w szkolny obieg jakąś mało subtelną plotkę. Eddie jest przeraźliwie nieśmiałym chłopakiem, który mimo anemicznej postury i setek kompleksów planuje pójść w ślady swego ojca i zostać zawodowym żołnierzem. Amber jest z kolei stereotypowo buntowniczą nastolatką, rozkochaną w punkowym etosie The Clash, która po śmierci ojca zamknęła się w sobie, lecz odkłada skrzętnie pieniądze, by wyjechać do Londynu i założyć anarchistyczną księgarnię. Ach, właśnie, oboje są homoseksualni, ale nie potrafią przyznać tego przed rówieśnikami - ba, czasem nie umieją przyznać tego nawet przed sobą. Nie pomagają ani wyświetlane w szkole chrześcijańskie materiały związane z "prawidłową" edukacją seksualną, ani rozerotyzowani koledzy i koleżanki. Dlatego pewnego dnia Eddie i Amber zaczynają udawać parę, co wywołuje szereg zupełnie nieprzewidzianych komplikacji.
Rosie musi dokonać niemożliwego: kiedy właściciel wynajmowanego przez nią i jej rodzinę domu z dnia na dzień wystawia go na sprzedaż, młoda kobieta ma za zadanie jak najszybciej znaleźć dla swoich bliskich nowy dach nad głową.
Bezrobotny profesor literatury, Samuel Solomon (Elliot Cowan), od czasu tragicznej śmierci swojej dziewczyny zmaga się z powracającym koszmarem o kobiecie brutalnie zamordowanej podczas osobliwego rytuału. Gdy okazuje się, że postać z przerażającego snu w rzeczywistości zostaje odnaleziona martwa, a okoliczności pokrywają się z jego nocnymi wizjami, zaintrygowany mężczyzna postanawia udać się do miejsca zbrodni. Tam spotyka Rachel (Ana Ularu) – piękną kobietę, która twierdzi, że doświadczyła identycznych snów o rytualnym morderstwie. Razem postanawiają wyjaśnić zagadkę nocnych wizji i odkryć tożsamość tajemniczej kobiety. Niczego nieświadomi wkraczają do niebezpiecznego świata z pogranicza jawy i snu, rządzonego przez Muzy – pochodzące z mitologii greckiej istoty słynące z inspirowania artystów.
Beitar Jerozolima posiada najbardziej radykalną grupę pseudokibiców. Jedno wydarzenie rozpoczyna największy rasistowski skandal w dziejach izraelskiego sportu.
Simon Fitzmaurice był irlandzkim reżyserem. Miał 34 lata, kiedy razem z żoną Ruth spodziewali się kolejnego dziecka. Stał u szczytu kariery. Wtedy, w 2008 roku, zdiagnozowano u niego stwardnienie zanikowe boczne. "Póki jest jasno" to przejmująca kronika umierania. Simon działa na przekór odbierającej mu kontrolę nad mięśniami chorobie. Pisze książkę, realizuje pełnometrażowy film, docenia bezwarunkową małżeńską miłość. Korzysta z życia, jak tylko może. Prywatne materiały archiwalne oraz narracja Colina Farrella, czytającego pamiętniki chorującego bohatera, czynią ten dokument poetyckim świadectwem bezwzględnej woli przetrwania.
Pięcioletni Jack od urodzenia mieszka z mamą w niewielkim pomieszczeniu, które nazywają Pokojem. Chłopiec nie zdaje sobie sprawy, że istnieje świat na zewnątrz.
Fionan nadmiernie angażuje się w organizację ślubu. Jego narzeczona, Ruth, chcąc by nabrał trochę dystansu i się wyluzował, organizuje mu spotkanie ze znajomymi.
Pewien młody chłopak wyznaje miłość pięknej dziewczynie, lecz niestety umiera w tę samą noc. Jego matka wskrzesza go do życia jako zombie. Nie wie jednak, jak duży apetyt mają takie stwory, na dodatek w tak młodym wieku.