Opowieść o zapomnianej i na wpół opuszczonej podlaskiej wsi skąd uciekli wszyscy młodzi. Zostali tylko starzy, których jedynym łącznikiem ze światem jest obwoźny sklep z pieczywem.

W 1981 r. Paweł Kędzierski nakręcił film „Dzień dziecka”, którego bohaterami byli dwaj bracia Kosowie: Łukasz i Mateusz. Mieli wówczas po 10 i 11 lat, dopiero wchodzili w życie, uważnie przyglądali się światu, ciekawi wszystkiego wokół. Dorastali w domu pełnym miłości i zrozumienia, ale też książek, pod okiem rodziców zawsze gotowych odpowiadać na ich pytania, służyć radą i pomocą. Ponieważ chłopcy mieszkali tuż obok teatru Baj, w którym pracowała ich matka, byli jego bywalcami. Uwielbiali przedstawienia, a wrażenia z teatralnej sali przenosili na grunt domowy, urządzając sobie własne teatrzyki. Już wtedy rysowały się wyraźnie ich odmienne osobowości. Łukasz chciał być reżyserem, miał pełno pomysłów inscenizacyjnych, twardo stąpał po ziemi, był dobrym organizatorem. Mateusz zadowalał się rolą aktora. Marzył, że kiedyś kupi bratu teatr na własność. Był naturą bardziej mistyczną, kontemplacyjną, wykazywał niemal filozoficzne spojrzenie na świat.  25 lat później Paweł Kędzierski postanowił wrócić do swoich bohaterów, zobaczyć, co wyrosło z dwóch małych chłopców, teraz już dorosłych i w pełni ukształtowanych. Obaj pozostali wierni swoim zainteresowaniom i predylekcjom. Łukasz został reżyserem teatralnym, znakomicie odnajduje się w tej pracy, ma poczucie radości i spełnienia. Tymczasem Mateusz ukończył jesziwę (szkołę talmudyczną) w Nowym Jorku i został rabinem. Chociaż los rzucił braci w różne miejsca, ich rodzice: Ninel Kameraz-Kos i Bohdan Kos nadal z radością i zrozumieniem obserwują poczynania synów. Cieszą się, że obaj odnaleźli swoje powołanie, że robią coś z pasją i przekonaniem, że to im daje szczęście. Całą czwórkę wciąż łączy silna więź rodzinna, a nie każdemu jest to w życiu dane.

Film Pawła Kędzierskiego w przejmujący sposób ukazuje obraz powstania jaki pozostał we wspomnieniach tych "niewalczących" mieszkańców Warszawy. Zwyczajni cywile opowiadają o woli przeżycia, ciężkim głodzie, ucieczkach kanałami, egzekucjach w płonącym mieście, a także o upadku powstania i wywózkach do obozów koncentracyjnych.

Poczynione przed laty zapisy dokumentalne zostały wybrane i ułożone w pewną całość. Składają się na pięć pięciominutowych opowieści o zbiorowych losach Polaków: "Bez nazwiska" – wędrówka po nekropoliach warszawskich, "Dezerter" – opowieść o młodym Austriaku o nazwisku Schimeck, który w 1944 roku odmówił wykonania rozkazu i został rozstrzelany, "Szpieg" – powieść o zabójstwie w 1937 roku Hansa Wiechmanna uznanego przez hitlerowców za szpiega, "Separatysta" – życiorys Konstantego Kalinowskiego partyzanta z 1863 roku, "Wróg" – portrety uczestników Powstania Styczniowego.

Gustaw Herling-Grudziński opowiada o swoim życiu począwszy od dorastania na Kielecczyźnie, poprzez pobyt w lagrze, aż po los emigranta i starość w Neapolu.