Animacja, której akcja toczy się 17 lat przed wydarzeniami z "Blade Runner 2049"

System Sibyl na bieżąco monitoruje stan psychiczny obywateli, określając prawdopodobieństwo popełnienia przez nich zbrodni. Używając go, członkowie Biura do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego tropią potencjalnych kryminalistów.

Tenchi Masaki był typowym, przeciętnym, japońskim nastolatkiem. Jego życie płynęło sobie spokojnie, harmonijnie i w ustabilizowanym rytmie. Szkoła - dom, szkoła - dom..., bez większych ekscesów i wybuchów. Matkę stracił w dzieciństwie, więc razem z ojcem utrzymywał i prowadził dom a w wolnych chwilach ćwiczył kendo wraz z dziadkiem zamieszkującym pobliską świątynię. I koniec. Żadnego młodzieńczego buntu, żadnych problemów wychowawczych. Nic. Błoga sielanka. Do czasu. Według krążącej po okolicy legendy, nieopodal świątyni, w której Tenchi zwykł spędzać, razem ze swoim dziadkiem, każde wakacje, spał od ponad 700 lat terroryzujący okolicę, niezwykle niebezpieczny demon. Tenchi niespecjalnie wierząc w zabobonne podania ludowe łamie pieczęć "grobowca" i całkiem niechcący przywraca do życia - niezbyt zadowolonego ze swego 700-letniego snu - demona Ryoko, demona o kształtach niezwykle ponętnej kobiety, pałającej rządzą zemsty... Jakby tego było mało z kosmosu przybywa na ziemię stado mniej lub bardziej rozwrzeszczanych panienek, które nie wiedzieć czemu, wszystkie jak jeden mąż, zaczynają rościć sobie prawa do naszego nieszczęśnika, z Ryoko na czele. I tak poznajemy rozhisteryzowaną Aekę, rezolutną Sasami, naiwną, typową blondyneczkę Mihoshi, genialną Washu, wyżej wymienioną demoniczną Ryoko i zagubionego w tym wszystkim Tenchiego, który w ciągu jednego dnia z kompletnego zera staje się "seksualnym" obiektem numer 1, przynajmniej w oczach wspomnianych już panien. Cała ta wesoła gromadka przysparza widzowi niesamowitych wrażeń, bawiąc, wzruszając i rozśmieszając do łez niewybrednym humorem... Seria OAV wyróżnia się szczególnie - w odpowiednim tempie prowadzoną akcją, wzorową animacją, zabójczym wręcz, ale wyważonym i nie przesadzonym humorem. Całość spina w klamrę bardzo dobra, wpadająca w pamięć ścieżka dźwiękowa, która z jednej strony nie dominuje nad filmem i z drugiej nie daje o sobie zapomnieć.