Recenzja filmu

Anora (2024)

Są filmy, które od pierwszych minut rzucają widza w wir emocji, zmuszając do zmierzenia się z niewygodną rzeczywistością. "Anora" Seana Bakera jest właśnie takim dziełem – intensywnym, bezkompromisowym i pełnym brutalnej szczerości. Baker bez wahania konfrontuje nas z bohaterami, których codzienność rozgrywa się na marginesach społecznej rzeczywistości. Jego wizja jest bezkompromisowa, surowa i przesiąknięta goryczą codzienności, ale Baker potrafi zaskoczyć momentami ironii, które rozładowują napięcie, nie pozwalając całkowicie utonąć w emocjonalnym ciężarze. To film, który nie podaje łatwych odpowiedzi ani nie łagodzi ciosów – zamiast tego wciąga widza w gęstą sieć relacji i dramatów, zmuszając do ciągłego mierzenia się z ich brutalną realnością.


"Anora" to nie tylko historia miłości czy różnic klasowych. To przede wszystkim opowieść o zderzeniu dwóch światów – biedy i bogactwa, wolności i uprzedzeń, marzeń i brutalnej rzeczywistości. Baker celowo unika moralizatorskiego tonu, zamiast tego pozwala widzowi samodzielnie ocenić działania bohaterów. Ani, choć żyje w cieniu społecznych stereotypów związanych z jej zawodem, nie jest ofiarą. To postać z krwi i kości, która walczy o siebie i swoje marzenia, nie oglądając się na cudze opinie.

Film przenosi nas do Brighton Beach, nowojorskiej dzielnicy znanej z silnych rosyjskich wpływów. Główna bohaterka, Ani (Mikey Madison), jest tancerką erotyczną, próbującą związać koniec z końcem. Jej życie zmienia się, gdy poznaje Ivana (Mark Eydelshteyn), syna rosyjskiego oligarchy. Początkowo wydaje się, że ich relacja to historia rodem z baśni – dziewczyna z biednego świata, chłopak z fortuną i wpływami. Jednak szybko okazuje się, że ich związek to nie tylko romantyczne uniesienia, lecz także konfrontacja z trudnymi pytaniami o lojalność, tożsamość i granice, jakie człowiek jest w stanie przekroczyć, by osiągnąć swoje cele.

Relacja Ani i Ivana, choć początkowo zdaje się klasycznym romansem Kopciuszka i księcia, szybko przybiera inny charakter. Baker z precyzją demaskuje iluzję, że pieniądze mogą być lekarstwem na wszystko. Iwan, mimo swojego bogactwa, również nosi brzemię – presji rodziny, oczekiwań otoczenia, a przede wszystkim własnych ograniczeń. To właśnie ich wzajemne niedoskonałości i konflikty czynią ich relację tak intensywną i trudną do zdefiniowania.


Film porusza także temat tożsamości kulturowej i migracji. Brighton Beach, z jego rosyjskimi sklepami, językiem i tradycjami, jest miejscem zawieszonym między dwoma światami. To symboliczne tło dla historii o ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w społeczeństwie, które często ich ignoruje lub marginalizuje. Baker pokazuje, że życie w takim środowisku to nieustanna gra pozorów i adaptacji, a także ciągła walka o zachowanie godności. Kamera maluje ten świat w sposób niemal namacalny – od świateł klubów nocnych, przez klaustrofobiczne mieszkania, aż po chłodne, melancholijne brzegi oceanu.

"Anora" to film, który wymaga od widza uwagi i zaangażowania. Sean Baker po raz kolejny udowadnia, że potrafi dotknąć najbardziej niewygodnych tematów z wyjątkową wrażliwością. Dzięki surowemu stylowi narracji i niezwykłym kreacjom aktorskim Mikey Madison i Marka Eydelshteyna, historia Ani i Ivana staje się czymś więcej niż tylko opowieścią o miłości. To refleksja nad nierównościami społecznymi, kulturą i tożsamością, ale przede wszystkim nad tym, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, by zmienić swoje życie.

Nie jest to dzieło, które daje łatwe odpowiedzi, ani takie, które można oglądać z dystansem. "Anora" wciąga i konfrontuje – z rzeczywistością bohaterów, ale także z naszymi własnymi uprzedzeniami i przekonaniami. To kino, które boli, fascynuje i nie pozwala o sobie zapomnieć. Nie przynosi ukojenia – przynosi prawdę, która jest czasem trudniejsza do zaakceptowania niż jakakolwiek fikcja.