Zacznę od wyznania: kocham Murphego tak bardzo, ze wybaczałam mu do tej pory wszystkie potknięcia, kocham E. Petersa (bo za to co i jak! chłopak zagrał w AMH należy mu sie z pięć Oskarów), kocham Rebeccę Hall za jej styl, klasę i chłodny powiew brytyjskości, który wnosiła wszędzie gdzie sie pojawiła... ale tutaj coś strasznie nie pykło. Chemii miedzy dwójką gł. boh. jest tyle, że przewijałam te sceny nie mogąc znieść tej dawki cringe'u (która przyćmiła dopiero potworna scena walki w 2 odc.- tak źle zagrana, ze mogli ją sobie darować- lepsze by od niej było dosłownie wszystko). Zwykle kocham obrzydliwości i przegięcie serwowane przez Murphego (w końcu to jego znak rozpoznawczy) ale tutaj to jest jakieś takie mdłe i... naiwne? ci co mogliby dobrze zagrać- mają wyjeb... ci, co grać nie umieją (Kardaszianka) są zbędnymi rekwizytami (już bym wolała, żeby nie zdejmowała tej puchowej kurty- jurty, przynajmniej byłaby jakaś zagadeczka, kto -co?- to jest i cos do interpretacji , ale no cóż- Murphy nie bawi sie w subtelności) ogólne wrażenia po 3 odcinkach: jechanie po bandzie nie takie ostre, jak bywało kiedyś (przemiany owszem, obrzydliwe, ale skoro Substancja podniosła poprzeczkę...) aktorstwo na pół (albo i ćwierć) gwizdka, dialogi- zbędne... a tam, gdzie fabuła osuwa sie siła bezwładu w kryminał (kolejny gatunek, który kocham, zaraz za horrorem i SF) robi sie tak nudno, ze chce sie płakać. Nie wiem, czy moja miłość do Murphyego przetrwa ten zjeb... projekt. A mogło być tak pięknie! Nie znam pierwowzoru, ale to jest tematyka jak pod niego skrojona! Teoretycznie.