Zgadzam się. Choć jestem wielkim fanem nowoczesnych epok (Napoleon Total War), to jednak wciąż uważam Rome za arcydzieło. Myślę, że powód, dla którego tak bardzo lubię zarówno Rome, jak i Napoleona jest prosty: wolna rozbudowa miast i zasobów gospodarczych, co wymusza bardzo zgrabne planowanie z mnóstwem tur do przodu. Rome jest "najczystszym" total warem, gdzie klęska jednej armii boli, bardzo boli. W niesławnym "Empire" kompletnie mnie odrzuciło to, iż bardzo szybko, niemalże natychmiast dało się odtworzyć armię. Do dziś pamiętam, jak Imperium Osmańskim podbiłem Francję. W wielkiej tureckiej kampanii podbiłem kawał bliskiego wschodu, Indie i mnóstwo Europy, w tym Niemcy południowe. Zarabiałem tak niewyobrażalną sumę pieniędzy na turę i takie krocie, że potrafiłem w jedną turę stworzyć natychmiastowo wielką armię! To mnie nużyło, podboje straciły smak. Bardziej stałem się zafascynowany rozwojem gospodarczym i ulepszaniem fabryk: więcej satysfakcji dawał mi ogrom szmalu zarabiany na turę, niż podboje, czy władza nad światem. Myśląc sobie "Przecież komputer to i tak debil i nic mi nie zrobi", pozwalniałem większość armii, żeby szybciej rozbudować wszystkie budynki na maksa. I wtedy Francja wypowiedziała mi wojnę, chcąc widać skorzystać z mojego chwilowego braku armii. Kompletnie w momencie deklaracji nieprzygotowana, dopiero po niej zaczęła zbierać siły: 4/5 tur później Francuzi wkroczyli do Niemiec dziadoską armią, a ja w tym czasie W JEDNĄ TURĘ już wyprodukowałem tam pełną armię, która potem w pojedynkę zdobyła Paryż.

Rome był jednak pod względem mapy strategicznej piękny: doskonały! Tworzenie armii i rozbudowa budynków, jak i również poruszanie się po mapie... wszystko to było długotrwałe, i właśnie dlatego smakowite. Czuć było dreszczyk, gdy kampanią wojenną, tudzież planem rozbudowy wkraczało się w pewną fazę, z której za kilkanaście/kilkadziesiąt tur nie będzie już odwrotu.