Demon cyrku Forum

Mimo, że historia jest prosta, to odpowiednio poprowadzona i w efekcie wciągająca. Do tego trzeba dodać Chaneya, który nieźle się spisał oraz bardzo fajną muzykę.
Pozycja obowiązkowa dla fanów niemych horrorów, choć więcej tu było dramatu niż grozy.

http://www.youtube.com/watch?v=yEBhPFYQ3tE

na pohybel autonomicznym obiektom częściowym, spróbujmy rzecz przełożyć na współczesną historię: chłopak ma problem z nadużywaniem alkotyków albo narkoholu tudzież kompulsywnym graniem w gry komputerowe (niepotrzebne skreślić), ale ukrywa swoje słabostki przed dziewczyną, a żeby nie stracić jej sympatii. ostatecznie...

Zastanawia mnie fakt, że w opisach czy recenzjach tak bez skrupułów lansowany
jest fakt iż bohater udaje bezrękiego. Przecież scena, w której odkrywamy
mistyfikację jest pięknym zwrotem akcji i w założeniu ma zaskoczyć (w dawnych
czasach, może nawet zszokować) widza.
Dobrze, że obejrzałem film zanim FW zaczął psuć...

bodajze to chyba jego pierwszy film grozy ..swietny Horror .. nie wiem jaka wersje widziałem ale miała zajebistą scieżkę dzwiekowa..znaczy muyke jaka była w tle .:D

po za tym fabuła bardzo mi sie podobała wraz muzyka narastał klimat.. dobra rola Alonza zwłaszcza jego mimika .. coś wspaniałego .. kiedy patrzał z...

Potrafi poruszyć mimo tego, że ma ponad osiemdziesiąt lat. Muzyka zasługuje na specjalną nagrodę bo w rzadnym innym niemym filmie nie spotkałem sie jeszcze z tak genialną ścieżką dźwiękową. 9/10

Świetna fabuła dziejąca się w środowisku cyrkowców, osobliwa miłość, freudowskie podteksty (panicznie bojąca się męskich rąk młoda dziewczyna, co zapewne ma źródło w jakichś niedobrych doświadczeniach z dzieciństwa), no i ON - Maestro Chaney senior! Genialny aktor, prawdziwa rewelacja! Wychowany przez głuchoniemych...

Plusem filmu jest gra aktorska Lona Chaney'a i ścieżka dźwiękowa zmontowana do filmu w 1997 roku.

"Lon Chaney wnosi w swą rolę tragiczną intensywność, która sprawia, że z graną przez niego postacią można się identyfikować. Kreacją wyraża wszystko: od umęczonego patosu, przez nerwową niepewność, po gorączkową radość (...)" - John Coulthart, "Horror!: The Definitive Companion to the Most Terrifying Movies Ever Made"...