Dryfy Opinie

plakat filmu Dryfy

Agatonik

7

Interesująca jest przede wszystkim rozbieżność między społecznym obrazem człowieka a jego rzeczywistym stanem psychicznym. To, co z zewnątrz wygląda na spójne i uporządkowane, może nie mieć już żadnego związku z tym, jak dana osoba doświadcza własnego życia. Kryzys Liny nie zostaje sprowadzony do jednej przyczyny ani jasno nazwany. Wyraża się raczej w napięciu między pragnieniem ucieczki, zmiany albo zakończenia czegoś a więziami i odpowiedzialnością, których nie da się po prostu unieważnić. Film nie rozstrzyga tego napięcia ani nie podpowiada, co nastąpi dalej. Dla jednych taka nieokreśloność może być frustrująca, dla innych — psychologicznie wiarygodna, ponieważ człowiek w kryzysie nie zawsze rozumie, co się z nim dzieje, skąd biorą się jego impulsy ani dokąd mogą go zaprowadzić.

mrozikos667

5

Każdy kolejny film Mumenthaler gorszy niż poprzedni.

szczepan600

5

Oj koślawe to strasznie. Ma tematy i momenty. Ma czasami coś ładnego… ale to grzęźnie w pretensji i braku energii.

pawelpiotr82

Piotr Paweł Wójcik

7

Bardzo nieoczywisty obraz. To historia kobiety w anhedonii, rozpadzie emocjonalnym… Coś się skończyło w jej wszechświecie, pękło i przenosi w inne wymiary.

szymon_wotawa

6

Początkowo przyjemnie wyciszony, subtelny, opowiadający obrazem i pozostawiający sporo w niedopowiedzeniu. Później niestety autorka wprowadza mnóstwo niepotrzebnej muzyki i pretensjonalnych segmentów wizyjnych. Bardzo dosłownie wyjaśnia także problemy bohaterki w ekranowych dialogach/monologach. Ale całościowo film nieźle się broni - solidną grą aktorską, realistycznymi scenami rodzinnych konfrontacji, ciekawą subiektywizacją narracji (zintensyfikowane dźwięki otoczenia, przytłumiona słyszalność po włożeniu przez bohaterkę zatyczek do uszu itd.). Świetnie też, że podczas optymistycznej puenty utworu Mumenthaler wraca do tonu i stylu z pierwszych scen. To bezsłowne, cierpliwe skupienie na bohaterce i jej relacji z otoczeniem paradoksalnie przydaje finałowi mocy, emocjonalnego ciężaru.

sandrozyl

9

Pamięć ciała bywa silniejsza niż racjonalny umysł. Wolność zaczyna się wtedy, gdy zamiast uciekać przed deszczem, otwieramy na niego okno.

Wiecznie_niezadowolona

Wiecznie Niezadowolona

4

Podryfowalam na tym seansie ku drzemce, takie to było nijakie. Ani sie nie da lubić głównej bohaterki, ani jej współczuć, ani nie lubić… dlaczego i po co?

RaZoReKyt

Marcel Sułkowski

7

Smutny obraz braku ciepła i popadaniu w otchłań, czy to wody czy to depresji. Samotność i sny

Darth_Morcin

5

Bardzo ładne i bardzo puste

GBD

Grzegorz Bagiński

4

Wnioskując po zapachu na salach obawiam się, że niektórzy nowohoryzonrowicze cierpią na podobną przypadłość

dokladnietamaja

dokladnietamaja

7

film niespieszny, do przemyślenia, przegadania. co potrafi zrobić z nami lęk & jak samotny jest każdy in the end. ładne zdjęcia. coś mi nie zagrało, ale wkładam do szufladki dobre filmy.

idiosynkrazja

6

Niewykorzystany potencjał. Film porusza kilka bardzo interesujących wątków, jednak koncentruje się na najbardziej oczywistej interpretacji zachowania głównej bohaterki.

Wallkiria

7

Nie wiem po co reżyserka w pewnym momencie zaczęła się skupiać na tym, co robią inni bohaterowie. Może chodziło o kontrast? Początek i druga część filmu świetne. Utwór na końcu również. Te 3 rzeczy wyciągają film na 7.

Mitomanka4

Gabriela Raczkowska

8

ucieczka od siebie jak odraczany skok w pustkę

bartmix

4

Wyjątkowo nużąco o depresji. Mój mózg zdecydowanie dryfował w inne rejony podczas oglądania. 4-

Gabiii

6

Czyste włosy oznaką zdrowia psychicznego

nice90

Miłosz Lewandowski

6

Studium dysocjacji i uporządkowany zbiór ulubionych motywów reżyserki, przez co sprawia wrażenie filmu zrobionego przez nią dla niej, a nie dla widza. Skoncentrowany na dźwięku, a magię dostarcza muzyka. Ładne kolczyki 🙂

Kuba775_fw

4

Film intrygujący estetycznie, ale ostatecznie jak się o nim więcej pomyśli, to wychodzi straszny banał. Pełno w nim różnych motywów, które wydają się mieć znaczenie, ale są randomowo porozrzucane i nie zostają rozwinięte, a w konsekwencji tylko budują chaos.

WatcichRose

5

Bardziej jednak prądy. W różne strony, zbyt niezdecydowany

Chrumi

4

milina

8

Dla takich dziwnych filmów wciąż przyjeżdżam na festiwal

letmekissyou

Agata Magdalena Karasińska

6

+1, też dużo odziedziczyłam po mamie..

pointless

3

Gdy nie chcesz pływać synchronicznie wraz z resztą społeczeństwa. | Na poziomie konceptu jest to intrygujące, ale wyszła toporna, mętna psychodrama, która robi się ciekawsza tylko, gdy M. porzuca realizm, zmierzając ku rivette’owskiej baśni. Nie rozumiem też, dlaczego wygląda to tak fatalnie - megacyfrowo, płasko, jak kino telewizyjne.

RandomView

Olga Karolewicz

6

O chorobie psychicznej przez pryzmat prerafaelitów - ciekawe, a do tego plastyczne, ładne kadry i gra kolorem. Aktorka z Dryfów to zagubiona siostra Jagody Szelc <3

Cydr

Julia Konieczna

6

Czegoś mi w tym filmie brakowało, mimo obiecującego początku i pięknej aktorki pierwszoplanowej.

1
2

plakat filmu Małe rzeczy

Małe rzeczy

plakat filmu Lalka

Lalka

plakat filmu Szeptacz

Szeptacz