Zaloguj Zaloguj się

Fiord Opinie

plakat filmu Fiord

Agatonik

8

Mungiu stawia widza w bardzo niewygodnym miejscu. Każe nam bronić prawa do sprawiedliwego traktowania ludzi, których poglądów możemy zdecydowanie nie podzielać. Pokazuje, jak łatwo troska o dzieci zamienia się w przekonanie o własnej nieomylności, a procedura przestaje służyć człowiekowi i zaczyna go miażdżyć. Najciekawsze jest to, że nikt nie ma tu monopolu na dobro. Rodzice kochają swoje dzieci, ale miłość nie usprawiedliwia przemocy. Państwo ma obowiązek je chronić, ale dobra intencja nie usprawiedliwia bezduszności. Szkoda tylko, że w filmie opowiadającym o dobru dzieci właśnie ich głosu tak często brakuje. Mocny, niejednoznaczny dramat, choć chwilami bardziej przekonujący jako intelektualny spór niż jako psychologiczna opowieść.

Pazusek

8

ten film dobitnie udowadnia, że zdanie rozpoczynające się od „jestem tolerancyjny” bezpowrotnie straciło na znaczeniu. może i na szczęście.

mimbla78

8

Tytułowy fiord jest tu czymś więcej niż miejscem akcji. Piękny, ogromny i chłodny krajobraz przypomina głęboką szczelinę oddzielającą bohaterów. Każda ze stron stoi na swoim brzegu. Wszyscy patrzą na siebie z daleka, przez własne lęki, uprzedzenia i przekonania. Nikt nie potrafi naprawdę przejść na drugą stronę. Mungiu nie podsuwa prostego rozwiązania. Nie idealizuje ani rodziny, ani norweskich instytucji. Pokazuje fundamentalizm religijny, który potrafi zamienić miłość w kontrolę, ale również liberalny system, który pod pozorem neutralności może być głuchy na emocje, kulturę i ludzką rozpacz. Najgroźniejsze okazuje się nie samo zło, lecz absolutna pewność, że działa się w imię dobra. To film, po którym nie wychodzi się z kina z gotową opinią. Wychodzi się z niepokojem. Z pytaniem, czy sami – postawieni wobec tej rodziny – rzeczywiście umielibyśmy odróżnić ochronę od osądu. I ze świadomością, że czasami największa krzywda zaczyna się od słów: „Robimy to dla twojego dobra”.

maksss006

Maksymilian Marszałek

8

Plus 20 do oceny za to że Lisbet założyła spodnie na rozprawę

GRAnith

5

Reakcjonistyczny eksperyment myślowy dla mieszczuchów. Co prawda tradycjonalizm i religianckie wychowanie potrafią wprawiać w lekką niewygodę, ale czy rozważałeś może, jak zlewaczała Europa niszczy rodziny o byle co? Nie mogę z tych chłodnych, jadowitych służbistek państwa opiekuńczego z uśmiechami na ustach. Najgorzej, że Cristian Mungiu doskonale wie, jak pisać i kręcić dramaty, przez co bardzo łatwo się nabrać, że „Fiord” to symetryczna kontestacja. W istocie jest raczej symetrystyczna.

american_suspect

american_suspect

4

to jest najbardziej pospolita, płaska, przezroczysta, nijaka, nieszkodliwa, nieobraźliwa, nieznacząca i nieinspirująca wydmuszka ever

Filip2706

Filip Grzędowski

5

Jak długo będzie dochodzić to takich sytuacji?

santu

Miłosz Stelmach

5

Zazdroszczę wszystkim, którzy widzą tutaj niejednoznaczności i otwarte pytania. Ja miałem wrażenie, że oglądam adaptację alarmistycznych nagłówków konserwatywnej prasy o totalitarnych Skandynawach zabierających dzieci za klapsy - solidnie zrealizowaną i zagraną, ale pełną prostych chwytów retorycznych i średnio przekonującą dramaturgicznie.

aaaroniasty

8

Kumpar

7

Najgłośniejsza w obrazie Mungiu jest agresywnie powiewająca flaga w roli przenikliwego i klinicznie poprawnego oka saurona.

F_Hoffman

Franciszek Hoffman

5

Wielkie rozczarowanie. Świetna pierwsza połowa przepoczwarza się w nieznośny konkurs na to kto ma więcej za uszami. Fiord uwiera widza i stawia po obu stronach barykady, ale to co najciekawsze jest rzucone mimochodem i nierozwinięte. Film jest zrobiony pod tezę gdzie poza dwiema kobietami każdy Norweg to snob który nienawidzi tradycjonalizmu, a Rumuni są upartymi dewotami bez tolerancji wobec innych stylów życia. Stan i Reinsve są świetni, szkoda tylko, że reszta obsady nie jest zbyt dobra. Mungiu wybrał temat samograj który mógłby stworzyć niejedeno świetne dzieło, ale wyrzucił subtelność do kosza i postawił na dwa ekstrema które powodują, że ten film prędzej będzie przykładem dla Stanowskiego jak zły jest zachód i progresywność, albo przyczyną kolejnej gównoburzy na filmowym twitterze. Prawda jest gdzieś pośrodku wiem szokujące. NH26 #7

jakubzyla

8

nathan ake nie chce już żyć w norweskim państwie dobrobytu

globus

8

Mungiu w formie, nie traci społecznego zacięcia i moralnego niepokoju nawet emigrując na bardziej „cywilizowany” Zachód. prowokująco (ale nie prowokacyjnie!) stawia pytania o dziecięcą podmiotowość i to, w jakim stopniu społeczeństwo (bo nie tylko o samo państwo tu chodzi) może ingerować w życie jednostki. zaskakująco łatwo buduje też moją więź z bohaterami, z którymi w życiu dzieliłaby mnie przepaść, jednocześnie skłaniając do wzięcia pod lupę własnych przekonań. ostatnio bardzo doceniam kino, które zmusza mnie do niewygodnego kwestionowania status quo, więc ocena lekko naciągana (8-)

Szymmon_022

Szymon Białobrzeski

6

NH26| 6,5 - Ja tam lubię kino Munqiu. Jest nie tyle centrystyczne, ile ludzkie - wyczula na człowieka wplątanego w polityczny galimatias, nie dając rozwiązań na tacy. Bez chęci szczerego zrozumienia innego, sala sądowa zamienia się w szafot a demokracja w systemową obłudę

meiro_

aleksandra józwik

8

anna maria fjordowska

Szedim

Szymon Wybieralski

7

Zawody pod tytułem: kto bardziej straumatyzuje dziecko i będzie głównym tematem na terapii w dorosłym życiu

kibigames262

7

Podobało mi się, że pokazuje perspektywę obu stron i nie staje po żadnej z nich. Całość wypada bardzo realistycznie i wiarygodnie. Szkoda tylko, że wizualnie jest dość nijaki i w samych kadrach dzieje się za mało, żebym ocenił go wyżej.

Lukasz_Broda

6

AAFF26. Dużo tu wykorzystania klisz europejskiego dramatu społecznego, łącznie z całą maścią stereotypów związanych z narodowością, religią i bezdusznością państwowych systemów. Ogląda się to momentami jak późnego Loacha. Mungiu niby chce zachować poglądowy dystans, ale i tak przypomina to retorycznie ekranizację mema "Gdzie wasza tolerancja, lewaki?". Bo nawet jeśli sytuuje się gdzieś pośrodku, spirala państwowego ucisku jest tak rozległa i mętna, że problematyka ortodoksyjnego wychowania potomstwa zostaje zmarginalizowana. Na szczęście Mungiu potrafi też kręcić kino - całość ogląda się z zaangażowaniem dzięki zdyscyplinowanej narracji oraz znakomitym rolom Stana i Reinsve. 6+

8

Czy Renate Reinsve może w końcu trafić do bezproblemowej rodziny

Tomato_filmweb

8

Dawid pokonał Goliata, ale czy napewno?

mnq1110

8

no i super że lewicowa publiczność (me included) musi się zmierzyć z uczłowieczeniem tej drugiej strony i nie robi z chrześcijan kreskówkowych złoczyńców, tylko ciut bardziej złożone postaci w bardzo skomplikowanym i spolaryzowanym świecie. to się nazywa "poszerzenie horyzontów" (albo "nowe horyzonty")

Adrianna Skornicka

8

niespotykana umiejętność pokazania dwóch stron konfliktu bez stanowczego faworyzowania jednej z nich. Wszyscy jesteśmy diabłami

wikiparcia

8

Jakub_Kapturski

Jakub Kapturski

5

Ekranizacja powiedzenia Andrija Wyszyńskiego: "Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie". Film, w którym Norwegia została zaprezentowana jak ZSRR albo III Rzesza a urząd ds. dzieci jak KGB albo Służba Bezpieczeństwa z okresu PRL-u. To co tu się dzieje mogłoby być jakkolwiek wiarygodne a motywacje czarnych charakterów, którzy chcą odebrać opiekę nad dziećmi głównym bohaterom, byłyby zrozumiałe gdyby akcja tego filmu działa się w Norwegii w 1941 roku a nie współcześnie. Cristian Mungiu chyba oglądał filmy Wojciecha Smarzowskiego albo "Zieloną granicę" Agnieszki Holland, bo używa podobnych zabiegów retorycznych i operuje na podobnych terytoriach pod względem np. budowania dramaturgii co wymienieni polscy reżyserzy.

domastachowiak

Dominika Stachowiak

8

Sądy sądami, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie. - powiedział każdy w tym filmie.

1
2
3
...
6

plakat filmu Zobaczysz wszystko

Zobaczysz wszystko

plakat filmu Lalka

Lalka

plakat filmu Clayface

Clayface