Właśnie to jest w tym obrazie wspaniałe, że w przypadku człowieka, który nie dostrzeże tej głębszej i znacznie bardziej interesującej sfery opowieści będzie to lekka komedyjka o nastolatkach, a z kolei dla widza, który to dostrzeże będzie to z pewnością film gorzki, a nawet ciężki, bo takim jest on bez wątpienia pomimo tej łudzącej otoczki. Polecam jeszcze komiks, choć film jest jego dość wierną ekranizacją.
Swoją drogą fascynujące jak różnie można odbierać jeden film.

Kiedyś ciekawie na ten temat recepcji dzieła filmowego mówił bodajże Polański (choć nie wiem, czy sam to wymyślił, czy tylko cytował jakiegoś Hitchkocka albo innego Kubricka). Mówił mianowicie, że dobry film powinien być jak tort, tzn. składać się co najmniej z trzech warstw:
I-sza warstwa, zewnętrzna - przeznaczona dla szerokiego grona odbiorców - film ma się dobrze oglądać, nie ma być po prostu nudny, ma zainteresować widza;
II-ga - głębsza, przeznaczona dla bardziej wymagającego i świadomego odbiorcy, tzw. "drugie dno", które dostrzeże bardziej wyrobiony widz;
i wreszcie III-a warstwa - różne "małe smaczki" przeznaczone dla bliskich i znajomych reżysera.
Polański chyba rzeczywiście musi stosować tę metodę ;-) (żeby wspomnieć tylko takie przykładowe tytuły jak Dziecko Rosemary, Nieustraszeni pogromcy wampirów, Pianista, Oliver Twist...).
A "Ghost World" też jest właśnie przykładem takiego "tortowego" filmu.