film
Syndrom Stendhala
La Sindrome di Stendhal1996
2h
Młoda policjantka powoli popada w szaleństwo podczas śledzenia nieuchwytnego seryjnego mordercy, kiedy sama staje się ofiarą obsesji brutalnego mężczyzny.
reżyseria Dario Argento
scenariusz Dario Argento
produkcja Włochy
premiera 26 stycznia 1996 (Światowa)
nagrody Film otrzymał 1 nominację
Ranking ról
Nowość
Oto lista filmów, które stanowią lekturę obowiązkową dla każdego fana giallo. Lista zawiera ścisły kanon tego gatunku i została opublikowana w trzech tomach leksykonu Troya Howartha: „So Deadly, So Perverse”, który powstał we współpracy z ekspertem od włoskiego kina gatunkowego, Roberto Curtim. Zapraszam także do lektury bloga: giallopedia.pl
Opis filmu Syndrom Stendhala
Anna Manni jest młodą i piękną panią policjant. Niestety cierpi na psychosomatyczną chorobę zwaną "syndromem Stendhala". Choroba ta powoduje halucynacje, jeśli osoba dotkniętą tą chorobą ma kontakt z dziełami sztuki. Anna Manni ściga nieuchwytnego mordercę i gwałciciela, który wciąga ją w pułapkę. Dziewczyna podążając tropem mordercy udaje się do słynnego muzeum Galerii Uffizich, we Florencji. Tam zacznie rozgrywać się jej dramat...
Informacje o filmie Syndrom Stendhala
premiera 26 stycznia 1996 (Światowa)
na podstawie Graziella Magherini (powieść) / Dario Argento (materiały do scenariusza, historia) ...więcej
studio Cine 2000 / Medusa Film
tytuł oryg. La Sindrome di Stendhal
inne tytuły The Stendhal Syndrome Międzynarodowy
Stendhal's Syndrome
więcej
Propozycję zagrania roli Anny Manni odrzuciła Jennifer Jason Leigh. W postać ostatecznie wcieliła się Asia Argento.
Zdjęcia do filmu kręcono w Rzymie, Florencji i Viterbo (Włochy).
Okres zdjęciowy trwał od 17 lipca do 15 września 1995 roku.
Znajdź filmy, które mogą Cię zainteresować
Po tak wielu porażkach Darka myślałem że to będzie kolejny gniot zwłaszcza że opinie nie nastrajały pozytywnie. A tu jednak niezły film psychologiczny, w dodatku w końcu dostałem coś więcej niż zlepek scen gore. Fabuła wcale banalna się nie wydaje, sceny w galeriach kiedy Asia wchodzi w ekran są też świetne, pierwsza...
więcej
Ostatni wart obejrzenia film D.Argento. B.Lubię jego topowe filmy i myślę, że takie osoby nie powinny się jakoś szczególnie zawieść. Dla mnie wszystko było poskładane w miarę w logiczną całość. Mogło być lepiej, ale biorąc pod uwagę 1996 rok produkcji na prawdę film wart jest obejrzenia. Pomijam osoby dla których...
Pod względem klimatu jest naprawdę dobrze. Atmosfera jest nieco dziwna i hipnotyzująca, sporą robotę odwala też soundtrack i Asia Argento.
Po nieudanej "Traumie" spodziewałem się czegoś równie słabego, a tu takie miłe zaskoczenie. Jest kilka dobrych scen, zakończenie również daję na plus, jedynie te spore dłużyzny w...
Dałam ocenę "7" ale jest to tak naprawdę ocena za zakończenie (które zawsze było znakiem firmowym Argento) i sceny z syndromem Stendhala. Mało tego, uważam, że jedna z pierwszych scen w galerii Uffizi, gdy Anna wchodzi w obraz, topi się a następnie całuje z tą paskudną rybą :) zasługuje na jeszcze wyższą notę. Co z...
