Już u kilku recenzentów przeczytałem, że film ma banalną albo przewidywalną fabułę.

No więc zacznijmy od tego, że pewne filmy nie powstają po to, żeby przecierać szlaki,
więc zdrowiej byłoby przyjąć że komedia romantyczna (którą, jak uświadomił mi
przyjaciel, Ted mimo wszystko jest) schematów nie przełamie. Zresztą fani
MacFarlane’owi by tego nie wybaczyli w tym wypadku, więc odstawmy mądrzenie się i
sapanie na brak oryginalności. Znaczy film oryginalny nie jest, ale wcale nie z powodu
który wyżej przytoczyłem. Ci, co znają i lubią Family Guya dostaną znajdą tam dokładnie
to, co znają z serialu. Osobiście miałem nadzieję, że spadek poziomu ostatnich
sezonów serialu (niemal zresztą na dno) wynika z zaangażowania MacFarlane’a w inne
projekty i o ile American Dad i Cleveland Show nie dają rady, to w Tedzie znalazło się to,
czego w tamtych najbardziej brakuje. Stąd ów brak oryginalności może być albo wadą,
albo największą zaletą.

Ja dostałem to po co poszedłem (a więc głównie dialogi, muzykę Waltera Murphy’ego,
komentarz na naszą rzeczywistość i fasadową moralność. O rozprawieniu się z paroma
celebrytami i wręcz lawinie smaczków i nawiązań nie wspominając).

Osobiście mając do wyboru kolejne komedie Sandlera, Stillera i innych <komików> -
którzy kręcą już chyba tylko dlatego że ich na to stać, jak również mutacje Kac Vegas i
historie o dojrzewaniu płciowym licealistów - a następne filmy w stylu Teda, wybieram
zdecydowanie to drugie.