The Mastermind Opinie

plakat filmu The Mastermind

porker1987

5

AFF: Jazzowy soundtrack stwarza mylne wrażenie, że w tym filmie coś się dzieje.

mota

Karolina Kostyra

5

Obserwowanie losów pierdołowatego złodzieja tylko dla cierpliwych. Na szczęście jest jeszcze tło: jesienna atmosfera epoki z pejzażami, kostiumami i deszczem.

stajls

6

oh, cóż za zmarnowany josh o’connor oraz potencjał na scenariusz! film wrzuca ciekawe wątki i buduje napięcie PO NIC, bo finalnie nic się nie dzieje. "art heist, baby!" to to nie jest.

Lukasz_Broda

8

Magią jest zrobić abstrakcję z czysto prozaicznego rozczarowania codziennym rozkładem a na takich tonach Reichardt kreuje swój obraz; prosty i złożony jednocześnie, gatunkowy, ale skupiony na wszystkim co gatunek nie interesuje, tak samo polityczny jak i zobojętnieniony na marsz historii oraz z bohaterem na wpół żałosnym i fascynującym. Przewrotność losu to tu mozolna walka z trywialnymi wpadkami, dzięki czemu wnoszenie obrazów po drabinie w zapyziałej stodole, może być bardziej dramatyczne niż kradzież figurki z muzeum. To też najzabawniejszy film Reichardt a jak piękny w obrazie - każdy kadr jak malarskie płótno, że aż chyba zostanę jesieniarzem. 8+

maja_trebicka

5

Yesss Josh O’Connor never stop working with indie women directors it makes you sexy

patuskie

Patrycja Domagała

7

Sztuka ponownie staje się podmiotem filmu Reichardt – jest bohaterką cichą, lecz niepozbawioną głosu, bierną, lecz nigdy nieobecną, wystawioną na próby schwytania, ostatecznie – niedającą się w pełni posiąść. Po drugiej stronie: zbrodnia reprezentowana przez bohatera O’Connora – kaprawego (a to wielka zasługa fizjognomii aktora), zuchwałego, pogubionego, żałosnego. Efekt nie jest piorunujący, całe szczęście, i bliżej mu do stopniowo krystalizowanej satysfakcji, szczególnie smacznej, gdy porzuci się myślenie o nim w kluczu typowym dla kryminału i zgodzi z Kelly, że to nie sam akt czyni zbrodnię interesującą.

tshupkiewitsh

5

Film, w którym są trzy brzydkie czapki.

Paweł Guszkowski

6

Anti-heist movie o tym, że akademie sztuk pięknych tworzą rzesze życiowych nieudaczników pozbawionych zawodowych perspektyw. Wizualnie i muzycznie efektowny, te wszystkie stylowe ciuszki, klasyczne furki i wibrujący jazzik robią robotę, ale opowieść o straconych ambicjach i ucieczce przed rodzinną codziennością może wprowadzić w senne odrętwienie.

blavisy

8

daddy long legs josh o connor moj ulubiony white boy of the month

Antoni_Gburek

7

Josh O'Connor, człowiek który nigdy nie zagra prezydenta. Tutaj, bez szans na wykopanie drogocennej figurki ani otrzymanie dzikiej karty do ważnego turnieju. Historia wlecze się w rytm trąbki, bohater niczego się nie uczy a my mu nie kibicujemy.

8

Dzięki plastycznemu zmysłowi twórców w pewnym momencie seansu odniosłem wrażenie, że tylko z pozoru mam do czynienia heist movie o kradzieży obrazów, a tak naprawdę oglądam coś w rodzaju cyklu malarstwa figuratywnego, które m.in. dzięki świetnej roli Josha O’Connora stanowi piękne studium postaci. K.Reichardt warstwę fabuły stawia tu na drugim miejscu (co nie znaczy, że ją lekceważy), na pierwszym zaś stoi figura, sytuacja i trwanie. Zgodnie z logiką malarską sens rodzi się z relacji przedstawianego obiektu, przestrzeni i spojrzenia, a nie z akcji. Jak jednak przystało na dobrze skomponowany cykl obrazów, The Mastermind ma właściwy sobie rytm, który jest wyeksponowany dzięki bardzo dobrej muzyce Roba Mazurka. Dodatkowo, jak zwykle u Reichardt, jest to także portret Ameryki, tym razem lat 70. XX w., przez co widać tu również myślenie fotografią o stylu i wrażliwości artystów tamtego okresu, a więc Stephena Shore’a, Joela Sternfelda, Williama Egglestona czy Roberta Adamsa. Piękna sprawa.

M0RiARTY

mąciszmer dobrze

7

Minimalizm Reichardt i kino gatunkowe to ciekawy miks. O ile w westernie - gatunku opowiadającym między innymi o siłowaniu się z przestrzenią i czasem na zadupiu - był to miks owocny i drążący, tak w kryminale zdaje się nieco zbyt rozrzedzony. To w końcu gatunek żywiący się oporem, jaki świat stawia człowiekowi, który próbuje się w nim poruszać (prześlizgiwać), będąc uwikłanym w sieć zagrożeń. Reichardt jest na tyle wycofana i oszczędna w kreśleniu losów przestępcy, że tego oporu jest nieco mało. Niedosyt jest oczywiście częścią planu - to poniekąd komplement, że gdy film się kończy, zostawia z poczuciem, że chciałoby się oglądać dalej. Tempo jest idealnie dostrojone do zżywania się z przedstawionym światem, dzięki czemu najwięcej przyjemności daje zwyczajne spędzanie czasu na obserwacji - postaci, otoczenia, sytuacji. Bohater O'Connora, choć w teorii nudziarz, to mimo wszystko nietypowa postać nawet w tego rodzaju filmach. Coś w nim podtrzymuje czujność widza.

worren_2

6

[MUBI] Obiecujący początek z testową kradzieżą, ale potem ten rabuś więcej szponci niż działa według jakiegoś planu. Niewykorzystany potencjał Alany Haim. Lepiej już wrócić do "Gentlemana z rewolwerem".

sztujot

7

serdecznie współczuję takim, co nazywają ten film scumem 🤭

Valutiras

Tomek Luberadzki

4

AFF. Pomysł, prosty, choć przewrotny - jest. Świetna obsada - jest. Ładne zdjęcia i cudowna muzyka - są. Czego zabrakło? Chyba paliwa fabularnego, bo ciągnie się to niemiłosiernie i w drugiej połowie nie mogłem sobie nie zadać pytania: po co to wszystko jest?

mnq1110

4

Josh O'Connor znowu kradnie dzieła sztuki, ale tym razem zostaje za to wyśmiany (well deserved you cute looser)

filmoradar

Łukasz Mańkowski

7

Lubię takie wygaszone historie, które dzieją się bez sensacyjnych powinności. Reichardt o tych denialistach, którzy szukają szczęścia za zakrętem.

Diabloo797

5

Jeśli chodzi o klimat lat 70-tych, wszystkie outfity, szaro-jesienne zestawienia kolorystyczne przy jazzowym akompaniamencie sprawiają, że jest to bardzo przyjemny dla oka i ucha film. Plusy za ironiczny tytuł w odniesieniu do planu, który realizuje bohater i jego konsekwencji. Fabuła zapowiadała się interesująco, ale gdzieś po 40 minutach to wszystko mocno się wypala. Mnożą się przeciągnięte, nieinteresujące sceny, którym brakuje jakiejś iskry, żeby nieco ożywić moje zainteresowanie, które jeszcze jakkolwiek zdołał utrzymywać O'Connor. Zakończenie mi się podobało. [MUBI]

gladiator_filmweb

gladiator_filmweb

5

Cenię Reichardt za jej slow life, ale teraz to już przesadziła xd Jedyna dobra scena w tym filmie, to pierwsza.

qgrudziaz

Marcin Grudziąż

7

Mubi. Arthouseowy Heist movie. Muzyka świetna i odpowiedzialna za 90% klimatu, chociaż sweterki i stare samochody też mają coś w sobie. Trochę o niedopasowaniu do świata dziecka bogatych rodziców, trochę o zderzeniu przestępczych marzeń z rzeczywistością.

jorg66

5

Niestety zbyt dużo nudy i snucia się po ekranie.#18

julka019ja

7

próbujecie mi powiedzieć, że to nie jakiś film odkopany z bunkra juliusza machulskiego?

sml

7

Bressonowski moralitet o mężczyźnie realizującym własne wydumane masterplany zamiast zająć się odgrywaniem ról rodzinnych i społecznych. O'Connor wydobywa z okropnej postaci tożsamościowe pęknięcia, które pozwalają się przejąć jej losami. Piękne światło!

nata_k

Natalia Kłopotek

6

Fajny film o niczym, ale w drugiej połowie już był trochę za mocno o niczym.

karnawal_zwierzat

karnawal_zwierzat

8

Poza prawem. Bressonowski komediodramat o pieskich popołudniach

1
2
3
4
5
...

plakat filmu Projekt Hail Mary

Projekt Hail Mary

plakat filmu Peaky Blinders: Nieśmiertelny

Peaky Blinders: Nieśmiertelny

plakat filmu Wielki marsz

Wielki marsz