Stylowy, pełny napięcia, wciągający film (zresztą drugi z rzędu po "X") z kapitalną Mią Goth w głównej roli.

Cudów może nie ma, ale jest to po prostu bardzo dobry horror, ze świeżym komentarzem i pomysłem, które tak rzadko się w ostatnich latach zdarzają.

Pochwalić należy przede wszystkim jakieś pierwsze 30 minut. W końcu jakiś horror, który zaintrygował mnie od samego początku. Później niestety było gorzej.

Trochę przehajpowany, bo na pewno nie jest to jeden z najlepszych horrorów ostatnich lat, ale to dalej solidny straszak. Stosunkowo świeży i po prostu dobry fun

Seria znów w formie? Dobry sequel, reboot czy tam requel i porządne hołd dla Wesa Cravena. Znów bawi się gatunkiem, ale co najważniejsze, bawi też widza.

Na początku trochę nudzi, ale za to jak pięknie nadrabia zakończeniem. Jest klimat i całkiem niezła gra aktorska.

Trochę lepszy od jedynki. Twórcy wzięli sobie do serca krytykę co do braku scenariusza w jedynce, więc teraz film mocno wydłużyli i postanowili napisać bohaterów i zbudować jakieś relacje między nimi. Oczywiście to na plus. Ale... chyba przegięli trochę w drugą stronę. Powiedzmy sobie szczerze, prawie 140 minut to stanowczo za długo jak na slasher. Tym razem problemem jest ilość niewiele wnoszących do historii dialogów oraz przesadnie przedłużonych ujęć czy całych scen. No ale doceniam starania. Główną siłą tego filmu są znów postać klauna i "rozmach" jego morderstw. Doprawdy, przerażający typek!

Bez przesady, że jakiś wybitny film, ale mimo wszystko wybija się z tłumu tak dużej ilości podobnych produkcji w ostatnich latach. No bo mamy oczywiście jakąś grupę nierozgarniętych bohaterów i jakąś grę, która w pewnym momencie nabiera złowrogich kształtów. Początek wciąga, środek nudzi, zakończenie rekompensuje. W pewnym momencie film mnie zaczął trochę męczyć, a kolejne zgony przestawały robić wrażenie. Choć twórcy sprytnie żonglują potencjalnymi mordercami, to po ilości podobnych produkcji, jakie się widziało, przestaje to jakoś specjalnie interesować. Na szczęście puenta jest całkiem interesująca, na czasie i w punkt.

Film o tym, jak nie radzić sobie z traumą. Jako horror sprawdza się porządnie - są sceny grozy z dobrze budowanym napięciem i jump scare'y, które działają.

Pierwszy akt filmu jest znakomity z kapitalną atmosferą grozy. Później niestety coraz gorzej, ale to dalej niezłe kino, któremu warto dać szansę.

Całkiem przyjemny seans. Fajny klimat gier retro i ogólnie przez pierwszą połowę ciekawa, creepypastowa atmosfera. Znakomita cała sekwencja z grą w barze (szkło...) czy chociażby ucieczka przed szczurem. Zakończenie też dało sporo funu mimo pewnych debilizmów w poczynaniach bohaterów. Niemniej, w drugiej połowie film trochę traci ze swego uroczego wydźwięku i prowadzi do coraz bardziej oczywistych rozwiązań. Im bliżej zakończenia, tym coraz bardziej brakuje też częstszego podkręcania tempa.

Nic wybitnego czy świeżego, ale choć oczywista, to jest to dobrze zrealizowana, kanibalistyczna, czarna komedia. Para głównych bohaterów robi dobrą robotę i mimo pewnego zmęczenia materiału odczuwanego w połowie filmu, to film broni się swoim luźnym stylem i (choć nie zawsze trafionym) czarnym humorem, który nadaje mu pewnego kolorytu.

Chaotyczny zbiór ciekawych pomysłów pozbawiony akcji i bohaterów.

Pierwsza połowa fajna, druga to już znajomy, odgrzewany kotlet z przesadzoną próbą uczłowieczenia lalki. Chwyta się tanich klisz i niweczy wysiłki z początku.

Co tu dużo mówić. Film bez emocji, bez logiki, do bólu wtórny, do zapomnienia w ten sam wieczór.

Debilny scenariusz, tragiczne aktorstwo, urągający co chwilę brak logiki i dziwaczne motywacje bohaterów, żenująca próba komentarza społecznego i beznadziejne zakończenie z jednym z bardziej denerwujących "powrotów z martwych" killera, jakie widziałem. Chyba jedynie efekty gore stoją tutaj na niezłym poziomie. Poza tym omijać szerokim łukiem.