Początkowo nie miałem zamiaru oglądać tego filmu, szczególnie w kinie, lecz po wysypie pozytywnych recenzji postanowiłem poświęcić te 20 złotych i niespełna trzy godziny wolnego czasu. Paul Thomas Anderson odprawił społeczno-komediowo-dramatyczno-polityczny spektakl pełen genialnego aktorstwa, trzymających za gardło sekwencji i autorskiej stylówki kreującej osobliwy, niepowtarzalny świat. Łykam tą wizję jak pelikan i z pewnością jeszcze do niej wrócę, bo z sali kinowej wyszedłem wręcz oniemiały. Kino bogate, widowiskowe i emocjonujące. Instant klasyk jak się patrzy.

Bracia Philippou swoim "Mów do mnie!" wjechali z buta na rynek filmowy, lecz przy okazji drugiej produkcji pokazali, że pierwsza to była ledwo rozgrzewka. Głęboka psychologiczne, dojmująca i frenetyczna wiwisekcja żałoby, buntu i osamotnienia. Większość współczesnych horrorów dotyka lęku przed śmiercią. Ten dobitnie pokazuje, że znacznie straszniejsze jest życie, w którym nikt cię nie kocha. Mroczny i niepokojący horror pełen dyskomfortu i zgryzoty, zostawiający widza z krzyczącą w głowie ciszą.

Polska koprodukcja nominowana do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy... i wcale się nie dziwię. Jeżeli dotykają was tematy konsekwencji wojny, egzystencjalnego upodlenia czy uprzedmiotowienia, a to wszystko w gęstym, nihilistycznym sosie- uważajcie na ten film. Jest wspaniały, lecz nie chcę go już więcej oglądać. Seans tyleż wielki, co wycieńczający.

Tytuł tego filmu idealnie odzwierciedla moje uczucia względem niego. Przepiękna animacja, zero dialogów, czysta obserwacja relacji, sygnałów niewerbalnych i mechanizmów zachowań zwierząt jednoczących się, by przeciwstawić niszczycielskiemu żywiołowi. Jeżeli kochacie zwierzaki, a w szczególności koty- nie mogliście lepiej trafić. Koi, rozczula, momentami boli, ale przede wszystkim zachwyca.

Wojciech Smarzowski lubi szokować i dzielić widzów na obozy- i niech to kontynuuje, bo wychodzi mu to znakomicie. "Dom dobry" to film dokumentalny ubrany w fabułę. Szarga nerwy i nieustannie testuje wytrzymałość widza, serwując pokaźne porcje tortur fizycznych i psychicznych. Niestety, to nie psychologiczna wersja "Piły", tylko codzienność wielu Polek... i Polaków, o czym w filmie także jest mowa. Bardzo dobrze napisane postaci i rewelacyjne aktorstwo sprawiają, że wierzysz bohaterom- nie ważne, czy jest to współczucie, czy nienawiść.

Robert Eggers to jeden z moich ulubionych reżyserów horrorów XXI wieku. Rewelacyjna "Czarownica", wybitny "Lighthouse". "Wiking" jeszcze przede mną, ale ciekawym wydało się wydanie klasycznej opowieści o wampirze współczesnymi środkami, choć w ówczesnych realiach. Realizacyjnie i aktorsko poziom jest najwyższy z możliwych. Historia pełna jest mroku i napięcia, dzięki czemu dwie godziny z hakiem nie męczą wcale. I choć fabularnie nie ma tu zbyt wiele świeżości (chyba że pod kątem interpretacyjnym) to całościowo jest to spełnione dzieło.

Rok 2025, a szczególnie lato, to był czas udanych horrorów. Jednym z przedniejszych był drugi film reżysera "Barbarzyńców" Zacha Creggera. I choć przewidzenie, dokąd zmierza historia nie jest nie wiadomo jak trudne, to przygody po drodze są zupełnie inną bajką. I straszno, i śmieszno, i makabrycznie, scenariuszowa innowacja pod postacią podziału na perspektywy (motyw pojawiający się już wcześniej, choć i tak rzadki) sprawiają, że jest to kompetentne kino rozrywkowe z opcją kopania w nim głębiej. A trzeci akt? Mistrzowskie przełamanie konwencji i sala słaniająca się ze śmiechu. Całkiem niezłe, takie prawie wspaniałe.

Prawdziwy mix gatunkowy. Dramat rodzinny, film obyczajowy, sporo horroru, kilka bezbłędnych sekwencji muzycznych, kino folkowe... i pewnie więcej, gdyby dłużej tam pokopać. Wielokrotnie zmienia tory, rearanżuje narrację i intensyfikuje napięcie. A, i bohaterom kibicujesz. Złoty trzeci akt i scena po napisach nasilająca apetyt na więcej.

Pod względem formalnym jest to kino niemal doskonałe. Wspaniałe kreacje aktorskie, wybitna realizacja techniczna i sporo opowieści o samym człowieku, dzięki której trzy i pół godziny nie są męczarnią, a fascynującą podróżą. Co prawda momentami łamie się pod ciężarem własnej wielkości- niekiedy forma przerasta treść- lecz tej jest na tyle dużo, by mówić o kinie ważnym i pewnie w pewnym sensie przełomowym.

W innych okolicznościach miejsce tego filmu zająłby zapewne inny, może nawet lepszy, lecz nie mogę nie wyróżnić powrotu Marvela do glorii i chwały; po latach posuchy, fabularnej papki i fanserwisowego zapętlenia w końcu dostaliśmy część, w której widowiskowość i wartka akcja nie przeszkadzają w wiarygodnym zbudowaniu obdarzonych charyzmą postaci. Sporo tu udanego humoru i mroku, co jest niezwykłe w dzisiejszym MCU. To nie tylko walki (super)bohaterów ze złoczyńcami, ale też cenna lekcja o starciu z samym sobą. Gwiazdka w tytule nie wzięła się znikąd.