$poster.alt
FilmTitle(title=Czarodziej Gore, country=PL, lang=pl, attributes=0)
FilmTitle(title=Miłość, śmierć i dojrzewanie w Camp Miasma, country=PL, lang=pl, attributes=0)

Spooktober '26 🎃

Lista klasyczna

16 tytułów
filmy obejrzane w październiku
Rewatch po 5 latach, tym razem w KINOMUZEUM. Jestem w stanie powiedzieć, co się działo na ekranie, choć chwilami nadal było ciężko. To alternatywna wersja biblijnego powstania świata, gdzie Bóg zamiast się rodzić, umiera. Następstwo jego samobójstwa to obrzydliwy świat, w którym jest miejsce tylko na przemoc. Reżyser chciał, żeby jego film wyglądał jak znaleziona, zniszczona taśma z lat 20 na której można obejrzeć jakieś sekciarskie gówno. Udało mu się, bo "Begotten" jest jak paliwo zasilające hardkorowe koszmary. Za pomocą ekstremalnego kontrastu Merhige wypala na naszych spojówkach piekielne obrazy niczym zaćmienie słońca. Parka siedząca przed nami ewidentnie nie wiedziała, na co się pisze. Choć wyszli po 10 minutach, i tak zobaczyli najgorszą, okładkową scenę. Koszmar pozostanie z nimi zapewne do końca życia. Dla mnie to pewnego rodzaju fascynujące ekstremum. Surrealistyczny dowód na to, że forma może straszyć bardziej od fabuły. Brakuje mu tylko metalowego soundtracku. więcej
Definicja gatunku. Czarodziej gore tłumaczy widowni czym jest żądza krwi. Porównuje przedstawienie z flakami do ludzkiej fascynacji śmiercią jak kiedyś oglądając walki w Koloseum albo wypadek samochodowy emitowany w telewizji. Jednocześnie zapewnia, że to wszystko tylko iluzja. Tutaj jego sceniczne masakrowanie kobiet z widowni jest punktem wyjścia do fabuły przypominającej slasher. Film hipnotyzuje tempem, muzyką i aktorstwem Raya Sagera. W finale dekonstruuje horror wchodząc na meta poziom. To, co widzieliśmy w "Funny Games" i co "Camp Miasma" tak bardzo chciała pokazać, "Czarodziej Gore" robi wręcz intuicyjnie. To jak oglądanie narodzin kinowej makabry. Złoto! więcej
Przekombinowany meta-orgazm i wzdychanie do plakatu "Sleepaway Camp" z lat 80. Ten film powstał z tak obsesyjnej miłości do kina, że ogląda się to jak masturbację reżyserki. "Camp Miasma" nie jest dla widzów, żeby go pokochali. To film w filmie, który ogląda nas, a nie my jego. Nie do końca kupuje te koncept, który Jane Schoenbrun próbuje nam sprzedać. Zapomina przede wszystkim o historii, która wypadała pewnie lepiej na papierze. Film tak naprawdę dzieli się na dwie płaszczyzny. Żadna z nich jednak nie działa wystarczająco dobrze, żeby utrzymać uwagę widza przed prawie dwie godziny. Nie to co "Digger", który łączy szpagatem swoje dwie równie pokręcone osie fabularne. Mimo to ciężko nie zachłysnąć się krwawym pięknem Camp Miasma. "A Little Death", o której śpiewali The Neigbhourhood, jest tutaj bezwzględnym zabójcą i ostatecznym elementem układanki. To być może nowy kierunek w kinie, a na pewno jeden z najbardziej nieoczywistych tytułów tego roku. więcej
Po „Martwych oczach” przyszedl czas na „Widzę, widzę”. Austriacki horror straszy widza nieudolnym rodzicielstwem. Gdy mama dwóch bliźniaków wraca do domu z twarzą całą w bandażach, ciężko się nie przestraszyć. Wraz z jej buzią zmienia się jej zachowanie - staje się brutalna dla chłopców, chłodna i apodyktyczna. Chłopcy (na dziecięcą logikę) stwierdzają, że to nie może być ich mama. Można w tym wyczytać wiele psychologicznych aspektów oraz wysnuć jeszcze więcej analiz. Ja to widzę jako przestrogę przed huśtawką nastrojów oraz znieczulicą na przemoc wobec swoich bliskich. Film ogląda się jak lanthinowski „Kieł” - jest surowo, zimno i naturalistycznie. Już prawie myślałem, że poza typowym thrillerem psychologicznym nic tu więcej nie znajdę. Jednak po plotwiście szczęka sama opada 😵 więcej
Ktoś chyba za bardzo posiłkował się AI, bo ten film się zupełnie nie klei. Tanie rozwiązania fabularne i skrajnie głupie decyzje bohaterów psują ten festiwal grozy. Prawie 30 lat po "Blair Witch Project", a współcześni twórcy nadal próbują ten film podrobić. Tu idziemy na całość, bo 81 minut nakręcone jest z perspektywy pierwszej osoby. Jednak w przypadku found footage taka forma jest usprawiedliwiona. W "Dead Eyes" widz ma się czuć jak główny bohater wydarzeń, ale bardziej ogląda się to jak cutscenkę z gierki FPS. Film stara się straszyć na maxa, ale robi to po prostu przewidywalnie. Finalnie koncept męczy bułę, ale nie daje satysfakcji na żadnym poziomie. Nawet grzybowy badtrip nie wynagradza tej degrengolady. Mimo wszystko zawsze miło przejść się na splata! więcej
Wstyd się przyznać, że obejrzałem "Wednesday" przed oryginalną "Rodziną Adamsów". Co prawda koncept powstał wraz z serialem w latach 60., jednak to tytuł z 1991 jest pierwszym pełnometrażowym filmem o losach nawiedzonej rodzinki. Klimat w tym filmie rządzi, bo wyśmiewa halloweenowe stereotypy i maluje Adamsów jako dobrych ludzi. Niestety fabuła nie wybiega za dużo poza tytuł. Największy plus tego filmu to jednak małżeństwo Gomeza i Mortici, którzy definiują couple goals od 35 lat. Niech i mnie znajdzie taka miłość 🖤 więcej
Halloween w pigułce, ale nie to nie Tim Burton, tylko Disney Channel. "Halloweentown" karmi widza dyniowym stereotypem i to niestety największy plus tego filmu. Poza piękną spooky atmosferą dostajemy bezbarwnych bohaterów oraz banalną fabułę. Historia opowiada o dziewczynce z rodziny czarownic, która trafia do miasteczka halloween i musi uratować mieszkające tam potwory przed złą mocą. Wszystko dźwiga na swoich ramionach odjechana babcia - poczciwa wiedźma pani Aggie Cromwell. Narzekania jej córki Gwen, która wybrała świat mugoli, nie da się po prostu znieść. Gdyby "Beetlejuice" był dla najmłodszych, wyglądał by właśnie jak "Halloweentown". To idealny film, żeby puścić w tle do robienia obiadu. A najlepiej, żeby to był VHS w kuchennym CRT 🎃
więcej
Koralina dla emo chłopców, czyli "Paranorman" widzi duchy. Ciężko o lepszą animację bazującą na głównym motywie "Szóstego zmysłu". Może i Norman to dosyć zrezygnowany nastolatek, ale uczy młodą widownię, żeby nie oceniać ludzi po wyglądzie. Nawet jeśli są zombiakami. To jednak przede wszystkim przepiękna animacja poklatkowana, zrobiona w duchu Tima Burtona i lepionych kukieł z plasteliny. Design siotry oraz mamy Normana szczególnie zachwyca 🧟‍♀️ więcej
Polowanie na czarownice, która jest duchem z okładki Black Sabbath. "Kobieta w czerni" straszy w najgorszy możliwy sposób. Przez większośc filmu Radcliffe chodzi po nawiedzonym domu i szuka razem z widzem wiedźmy. To był świetny pomysł, żeby Daniela w horror po Harrym Potterze. Szkoda tylko, że przez większość filmu nie ma miejsca na dialogi. Atmosferę buduje także gotycki styl i ta mglista aura. To idealny film na późną, deszczową noc. Finał za to powala na łopatki 😭 więcej
Włoskie kino grozy ale to nie giallo. „Hotel siedmiu bram” flirtuje ze słynnym nurtem, tylko Fulci idzie o krok dalej. To przede wszystkim odjechany tytuł o hotelu stojącym na wrotach do piekieł. Obok klimatu przeżywania koszmaru na jawie, film szokuje kolejnymi zabójstwami. Mamy tu hardkorowe gore, które pomimo prowizorycznej realizacji imponuje swoją brutalnością. Scena z pająkami odgryzającymi kawałki twarzy to już klasyka kina. Punkt kulminacyjny reżyser wprowadza bardzo gwałtownie. Jednak to właśnie plotwist ratuje ten film 🕷️ więcej
Urbex
2022
Dałbym suba, ale wiecie... Chyba nie będzie kolejnego odcinka. "Deadstream" to perfekcyjny horror found-footage na nasze czasy. Film ciśnie bekę z youtuberów oraz internetu, a po czterech latach nadal jest niezwykle świeży. Wprowadza z pozoru śmieszne rozwiązania jak np. czat na żywo. To pozwala twórcom na prowadzenie równoległej narracji przez cały film. POV w nawiedzonym domu przyprawia widza o gęsią skórkę. Montowanie kolejnych kamer w mrocznych zakamarkach budynku przywodzi na myśl klasyki, takie jak "Tropiciele mogił". Tutaj jednak twórcy mogą pozwolić sobie na totalne szaleństwo, umieszczając GoPro na włóczni czy na demonie. Sam pomysł działa na dwóch poziomach: "Urbex" śmieszy do bólu i straszy na maxa. Ostatecznie to film idealny do wspólnego oglądania. Nie traktuje siebie na poważnie, ale przez 80 minut trzyma w napięciu 👻 więcej
Duchy, sekty, flaki, kosmici i zombiaki - druga odsłona serii VHS to tym razem najlepsze przeboje z rytmu gore. Nie wszystkie taśmy trzymają poziom ale każda przyprawia o gęsią skórkę. POV zombiaka był momentem, w którym miałem wymięknąć. Z pełnymi galotami jednak dotrzymałem do końca. Drugi film jest mniej mroczny, a bardziej obrzydliwy. Główna oś czasu o wiele mniej ciekawi niż w pierwszej części. Mimo wszystko znowu przetyrała mnie ta VHS-owa, hardkorowa dawka grozy. Found Footage do sześcianu. więcej
Paradokument, w który trudno uwierzyć. Emanujący nadmierną brutalnością, ale olewający totalnie kwestie klimatu. Nie ma w tej historii mroku, są tylko wiadra krwi i niejasne obrzędy. To fikcyjna historia, którą próbują nam sprzedać, że coś takiego mogłoby mieć wgl miejsce. Sęk w tym, że twórcy mogli wymyślić co im się podoba, a i tak wyszło gorzej od prawdziwego true crime. No niestety, same flaki nie robią dobrego horroru 🔪 więcej
Horror o nawiedzonym pudełku oraz demonie mieszkającym wewnątrz. Plotwist jest taki, że demon to duch starej żydówki gadającej PO POLSKU. Ten fakt chyba najbardziej straszy w filmie. „The Possesion” to tytuł mający mało oryginalności do zaoferowania. Jednak pod utartą kliszą kryje się ciekawa rozprawka o trudach rodzicielstwa. Negan z TWD dźwiga film na swoich barkach, chociaż opętanie słabo mu wychodzi. Mimo wszystko „Kronikę opętania” ogląda się dobrze. Pomimo, że straszy dopiero w samej końcówce, to sama historia wchodzi pod skórę. więcej
To mogło być naprawdę porządne found footage. Od dawna chodził za mną film o piramidzie. Koncept tego tytułu wydawał się być idealny. Grupa archeologów gubi się w tajemniczej piramidzie, po drodze wpada w milion pułapek, aż w końcu budzi istoty zza światów. Aktorzy dają tu radę. Scenariusz również wyrabia. Klimat piramidy idealnie pasuje na tego typu horror. Niestety, jak w końcu wyskakują potwory, to widz skreśla film w mgnieniu oka. Zamiast mumii mamy Anubisa, który wygląda jak kreatury ze Scooby Doo: Spooky Island. Wystarczyło obwiązać aktora papierem toaletowym, a nie wydawać ostatnie pieniądze na tanie CGI. Zmarnowany potencjał, chociaż film potrafi wystraszyć. więcej
Spooktoberowy falstart, który chciałem nadrobić filmem found-footage. Jednak okazuje się, że nawet FF nie gwarantuje ekstremalnego strachu. Historia grupy znajomych szukających strasznego domu musiała posłużyć twórcom Hell House za inspirację. Szkoda, że cały czas powielają te same błędy. Niepotrzebne setki, tandetne plansze i naiwne sugestie, że to wszystko prawda… Scenariusz na "The Houses October Built" to nie był zły pomysł. Zamiast jednak ulepszać gatunek, należałoby wrócić do korzeni, tak jak w „Blair Witch Project” - to, co działa w FF to surowy materiał. Tak więc nie potrzeba pięciu strasznych domów, żeby schodzić po schodkach w coraz większy mrok. Wystarczy jeden, ale naprawdę straszny! 👻 więcej